 |
Memoirs of a Geisha - เกร็ดจากภาพยนตร์ |
 |
-
สร้างจากนิยายเรื่อง
Memoirs
of
a
Geisha
ของ
อาร์เธอร์
โกลเด้น
(Arthur
Golden)
ซึ่งได้รับความนิยมอย่างสูงจนติดอันดับหนังสือที่มียอดขายสูงสุด
หรือ
เบสต์เซลเลอร์ของ
นิวยอร์ก
ไทม์ส
นานถึงสองปี
ฉบับภาษาอังกฤษขายได้กว่าสี่ล้านเล่มทั่วโลก
และได้ถูกตีพิมพ์เป็นภาษาต่างๆ
ถึง
32
ภาษา
ทั่วโลก
-
ลิขสิทธิ์ของนวนิยายเรื่องนี้ถูกซื้อมาหลังจากที่หนังสือออกวางจำหน่าย
1
เดือน
ในปี
1997
โดยคู่สามีภรรยาที่เป็นโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์เรื่องนี้
คือ
ดักลาส
วิก
และ
ลูซี่
ฟิชเชอร์
-
ผู้เขียนบทของเรื่อง
ดัก
ไรต์
อาศัยอยู่ที่กองถ่ายระหว่างการถ่ายทำ
เพื่อแก้ไขบทพูดที่ออกเสียงยากขึ้นใหม่
และเขายังต้องขัดเกลาบทพูดบางประโยคให้สละสลวยยิ่งขึ้น
-
สตีเว่น
สปีลเบิร์ก,
เบรตต์
แรตเนอร์,
สไปค์
จอซ์น
และ
คิมเบอร์ลี่
เพียร์ซ
เคยถูกพิจารณาให้เป็นผู้กำกับเรื่องนี้
-
จางมั่นอวี้
(Maggie
Cheung)
เคยถูกพิจารณาให้รับบท
มาเมฮะ
ก่อนที่บทนี้จะตกเป็นของ
มิเชล
โหยว
ในภายหลัง
-
จุลยานา
โซลิสต์โย
เป็นผู้หนึ่งที่ถูกพิจารณาให้รับบท
พัมพ์คิน
(Pumpkin)
-
คิมยูนจิน
เป็นผู้หนึ่งที่ถูกพิจารณาให้รับบท
ซายูริ
ซึ่งในที่สุดก็ต้องเสียบทนี้ให้แก่
จางจื่ออี๋
-
มาริ
อิจิม่า
นักร้องดังคนหนึ่งของญี่ปุ่น
เคยเข้ามารับการคัดเลือกตัวเพื่อรับบทในเรื่องนี้ในปี
1998
ซึ่งเป็นช่วงที่เปิดคัดตัวนักแสดงเรื่องนี้เป็นครั้งแรก
-
ได้มีการเจรจาหลายครั้ง
เพื่อให้
ร็อบ
มาร์แชลล์
มากำกับเรื่องนี้
เมื่อครั้งที่
ร็อบ
กำกับเรื่อง
Chicago
ให้มิราแม็กซ์
เขาก็ติดค้างการกำกับเรื่องถัดไปให้กับค่ายนี้
แต่เรื่องนี้เป็นของ
ดรีมเวิร์คส
ซึ่ง
มิราแม็กซ์
และ
ดรีมเวิร์คส
มีประวัติอันยาวนานในการยืมตัวคนที่มีพรสวรรค์ซึ่งกันและกัน
จึงทำให้
ร็อบ
สามารถมากำกับเรื่องนี้ได้
-
ร็อบ
มาร์แชล
ได้นำนักแสดงที่ต้องสวมบทบาทเป็นเกอิชา
มายังลอสแองเจลิสล่วงหน้า
6
สัปดาห์
เพื่อเข้าค่ายฝึกการเป็นเกอิชา
-
นักแสดงหญิงต้องฝึกซ้อมในชุดกิโมโน
เพื่อให้รับต่อน้ำหนัก
ความรู้สึก
และความไหลลื่นของเสื้อผ้าที่ประณีตเหล่านี้
ซึ่งช่วยให้พวกเธอฝึกฝนภาษาร่างกายของเกอิชาได้อย่างสมบูรณ์แบบ
-
ร็อบ
มาร์แชล
ผู้กำกับ
และทีมงาน
เดินทางไปญี่ปุ่น
เพื่อซึมซาบสู่โลกของ
ซายูริ
นางเอกของเรื่องอย่างเต็มตัว
โดยพวกเขาได้เยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์และศาลเจ้า
โรงงานกิโมโน
การแข่งขันซูโม่
นั่งรถลาก
ท่องไปทั่วชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น
ชมการร่ายรำในเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ
รวมทั้งดูเกอิชาฝึกหัด
(ไมโกะ)
แต่งหน้าและแต่งเครื่องแต่งกาย
-
ทีมงานยังได้บันทึกภาพสถานที่ที่หาดูได้ยากของญี่ปุ่นในภาพยนตร์ฮอลลีวูด
อาทิ
คิโยมิซึ
เทระ
วัดพุทธที่สร้างขึ้นเมื่อปี
778
และได้รับการบูรณะในปี
1633
และวัดพุทธโยชิมิเนะ
เทระ
ที่อายุเก่าแก่นับตั้งแต่ปี
1029
กระแสน้ำที่นิ่งสงบในศาลเจ้าชินโต
เฮอัน
จินงุในใจกลางกรุงเกียวโต
-
ทั้ง
จางจื่ออี๋
และ
มิเชล
โหยว
มีพื้นฐานด้านการเต้นที่ดีกันทั้งคู่
จึงช่วยให้
จอห์น
เดอลูกา
ผู้ออกแบบท่าเต้น
สามารถสร้างสรรค์ท่าเต้นที่ยากขึ้นไปอีกได้
-
จอห์น
วิลเลี่ยม
ปฏิเสธการประพันธ์ดนตรีประกอบให้
Harry
Potter
and
the
Goblet
of
Fire
เพื่อมาทำดนตรีประกอบให้เรื่องนี้
-
เรื่องนี้ไม่ได้ถ่ายทำที่
ฮานามะจิ
หรือเขตเกอิชาในกรุงเกียวโตของญี่ปุ่นจริงๆ
เนื่องจากเมืองมีขนาดเล็กเกินไป
และมีผู้คนพลุกพล่าน
-
ฮานามะจิ
ในเรื่อง
ถูกสร้างขึ้นที่
เวนจูรา
ฟาร์มส์
ซึ่งเป็นบ้านไร่เลี้ยงม้าขนาดใหญ่ที่อยู่ในหุบเขาห่างจากลอสแองเจลิสประมาณหนึ่งชั่วโมง
มองเห็นทิวทัศน์ของขุนเขาที่เขียวชอุ่มทั้ง
360
องศา
ภายในเวลา
14
สัปดาห์
ทุ่งหญ้าสีเขียวถูกเปลี่ยนให้เป็นถนนก้อนกรวดและทางเดินห้าสาย
รวมทั้งยังมีแม่น้ำยาวประมาณ
250
ฟุต
กว้าง
22
ฟุต
ลึก
8
ฟุต
และมีระบบไหลเวียนน้ำที่ทำให้เกิดภาพลวงตาของสายน้ำที่ไหลเรื่อย
-
ทีมงานใช้ผ้าคลุมพื้นที่ขนาด
1.75
เกือบสองเอเคอร์
แบ่งเป็นผืนผ้าหกผืน
ถูกขึงผ่านระหว่างเสาสองต้น
ผืนผ้านี้สามารถบดบังแสงในตอนกลางวันหรือป้องกันความมืดมิดเวลากลางคืน
ซึ่งทำให้ทีมผู้สร้างสามารถถ่ายทำฉากกลางคืนเป็นกลางวันได้
-
รถลากที่นำมาเข้าฉากในเรื่องนี้
ได้นำมาจากเรื่อง
The
Last
Samurai
แล้วนำมาตกแต่งเพิ่มเติมให้เข้ากับยุคสมัยของเรื่อง
-
คอลลีน
แอตวูด
ฝ่ายออกแบบเสื้อผ้า
ได้ตัดเย็บเสื้อผ้าด้วยมือกว่า
250
ตัว
โดยชุดกิโมโนถูกตัดเย็บมาเพื่อตัวละครแต่ละตัวสำหรับทุกระดับชนชั้น
สังคม
และทุกฤดูกาล
อีกทั้งยังตัดเย็บแม้กระทั่งชุดชั้นในของเกอิชาและถุงเท้าผ้าฝ้ายขาวทาบิ
ซึ่งจะรัดด้านข้างของเท้าไว้แน่น
และจะแยกนิ้วโป้งจากนิ้วอื่นๆ
-
กิโมโนสำหรับตัวละครที่เป็นพื้นหลังถูกเช่ามาจากร้านยูยะ
คอลเล็กชัน
ในเกียวโต
ซึ่งเชี่ยวชาญเป็นพิเศษในกิโมโนยุคไทโช
(1912-1926)
และ
โชวะ
(1926-1990)
ของญี่ปุ่น
-
แป้งรองพื้นสีขาว
เกอิชาจะใช้แต่งหน้าในโอกาสที่เป็นทางการที่สุด
ส่วนไมโกะ
(เกอิชาฝึกหัด)
จะใช้ขณะที่ปรากฏตัวในที่สาธารณะ
โดยจะใช้ทาหน้า
คอ
หลังส่วนบน
และมือของพวกเธอ
-
ขณะที่มีการถ่ายทำในสวนญี่ปุ่นฮาโกเนะ
ซึ่งอยู่ที่
ซาราโตกา
แคลิฟอร์เนีย
ทีมงานของกองถ่ายได้สร้างความเสียหายแก่เสื่อทอมือแบบญี่ปุ่นที่หายากและมีราคาแพงไปเป็นจำนวนมาก
-
ผู้แข่งขันซูโม่ที่ชนะการแข่งขันในเรื่องนั้น
ตัวจริงของเขา
คือ
ไมโนมิ
ดาวซูโม่ญี่ปุ่นผู้ชนะการแข่งขัน
Komosubi
(Junior
Champion)
ซึ่งได้เลิกอาชีพซูโม่ในปี
1999
และหันมาเป็นผู้ประกาศทางสถานีโทรทัศน์
NHK
แทน
-
นักแข่งซูโม่ในเรื่อง
ล้วนแต่มีชื่อเรียกและบทบาทเฉพาะในเรื่อง
แต่ขณะขึ้นชื่อนักแสดงตอนท้ายเรื่อง
กลับแทนพวกเขาว่านักแข่งขันซูโม่
ศัพท์เด่นในเรื่อง
-
อาริงาโตะ
โกไซมัส:
ขอบคุณ
-
คอนนิจิวะ:
สวัสดี
-
เก:
ศิลป
-
คัมไป:
การดื่มอวยพรของญี่ปุ่น
-
โอบิ:
ผ้ารัดเอวสำหรับกิโมโนที่ประดับประดาด้วยลวดลาย
-
ไมโกะ:
คำที่ชาวเกียวโตใช้เรียกเกอิชาฝึกหัด
-
ดันนะ:
ชายผู้อุปการะค่าใช้จ่ายของเกอิชา
-
โอค่าซัง:
หัวหน้าสำนักเกอิชา
มักถูกเรียกว่า
คุณแม่
-
โอเน่ซัง:
พี่สาวเกอิชา
-
ชามิเซ็ง:
เครื่องดนตรีสามสายที่มักเกี่ยวข้องกับโลกของเกอิชา
-
มิยาโกะ:
เมืองหลวงเก่า
-
โอกิยะ:
สำนักเกอิชา
-
ฮานามะจิ:
เขตเกอิชาภายในเมือง
-
คาบุเรนโจ:
อาคารในเขตเกอิชาที่ประกอบด้วยโรงเรียน
โรงละครและสำนักทะเบียน
|
|
|
เข้าฉาย 24 พ.ค. 55 เข้าฉาย 31 พ.ค. 55
|
|
หนุ่มนักเขียนบทละครได้เดินทางย้อนเวลากลับไปในอดีตผ่านการนอนหลับ จนได้พบรักตรึงใจกับนักแสดงสาวสว...
|
|