สลิปน็อต (Slipknot) วงเฮฟวี่เมทัลที่มีเอกลักษณ์โดดเด่น จากการที่สมาชิกทั้ง 9 คน ซึ่งมีชื่อเล่นเป็นหมายเลข 0 ถึง 8 พร้อมใจกันสวมหน้ากากปิดบังใบหน้าที่แท้จริง ประกอบด้วย ซิด วิลสัน (Sid Wilson) โจอี จอร์ดิสัน (Joey Jordison) พอล เกรย์ (Paul Gray) คริส เฟห์น (Chris Fehn) จิม รูต (Jim Root) เครก โจนส์ (Craig Jones) คอรี เทย์เลอร์ (Corey Taylor) ชอว์น คราฮาน (Shawn Crahan) และ มิก ธอมสัน (Mick Thomson)

หลังจากสมาชิกวงแยกย้ายกันไปทำงานเดี่ยว หรืองานของวงรอง หรือไปร่วมงานกับวงอื่นๆ พวกเขาก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้งในปี 2007 เพื่อเตรียมตัวทำ All Hope Is Gone อัลบั้มเต็มชุดที่ 4 โดยเริ่มบันทึกเสียงกันที่ ซาวนด์ ฟาร์ม สตูดิโอ ในไอโอวา ประเทศสหรัฐ บ้านเกิดของพวกเขา เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2008 แทนที่จะเป็นลอสแองเจลิส ซึ่งพวกเขาใช้อัดเสียงอัลบั้มก่อนๆ เนื่องจากการทำงานใกล้บ้านช่วยคุมให้พวกเขาไม่ออกนอกลู่นอกทางได้ดีกว่า

อัลบั้มนี้ถือเป็นครั้งแรกที่สมาชิกมีส่วนร่วมในการเขียนเพลงทุกคน โดยยังคงส่วนผสมบางอย่างที่ได้จากการทำอัลบั้ม Vol. 3: (The Subliminal Verses) เอาไว้ และเพิ่มความหม่นมืดเข้าไปอีก เนื่องจากวงตั้งใจให้ดนตรีในอัลบั้มนี้หนักกว่าที่เคยทำมา จึงขยายท่อนริฟฟ์แรงๆ และเพิ่มลีลาเดี่ยวกีตาร์ ขณะเดียวกัน ก็ทดลองเพิ่มเสียงกีตาร์โปร่งและการร้องที่มีทำนองสละสลวยด้วย

ที่ผ่านมา นักร้องนำ คอรี มักจะเขียนเนื้อเพลงเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวของเขาเอง แต่ในอัลบั้มนี้เนื้อเพลงจะอ้างถึงเรื่องส่วนตัวน้อยลง และพร่ำบ่นถึงเรื่องแย่ๆ ทั่วไปในชีวิตมากขึ้น ทางวงมองว่าเนื่องจากพวกเขามีกันหลายคน ทั้งยังอยู่ในช่วงอายุขึ้นต้นด้วยเลข 3 ซึ่งเป็นวัยที่มีมุมมองใหม่ๆ ในชีวิต ดังนั้นแม้เพลงจะไม่ได้ช้าหรือลดความรุนแรงลง แต่อารมณ์เพลงจะต้องต่างจาก 3 อัลบั้มแรก

ซิงเกิลแรก All Hope Is Gone เพลงที่เกี่ยวกับการเผชิญหน้ากับสถานการณ์ต่างๆ ทั้งใหญ่และเล็ก และพยายามเปลี่ยนเรื่องต่างๆ ให้เป็นไปในทางที่ดีขึ้น โดย โจอี มือกลอง เป็นคนเริ่มอัดตัวอย่างเพลงนี้ แล้วสมาชิกคนอื่นๆ ก็ค่อยๆ เข้ามามีส่วนร่วม ส่วนซิงเกิลที่ 2 ที่ตามมา คือ Psychosocial เพลงนี้มีจังหวะเบากว่าซิงเกิลแรก อีกทั้งยังมีการเดี่ยวกีตาร์อย่างยาวในช่วงกลางเพลง