"มหาอำนาจ" คำที่หลายๆ ประเทศในสมัยก่อนหวั่นเกรง เพราะกลัวที่จะถูกล่าเป็นอาณานิคม จนถึงขนาดยอมที่จะเปลี่ยนแปลงพัฒนาประเทศให้ดูทันสมัยขึ้น โดยการทำลายสิ่งที่ดูล้าสมัย ซึ่งรวมถึงรากเหง้าของตัวเองที่แสนจะมีคุณค่าไปอย่างไม่รู้ตัว

ใจความดังกล่าวปรากฏในภาพยนตร์ 2 เรื่องที่เข้าฉายในไทยไล่เลี่ยกัน นั่นคือ The Last Samurai และ โหมโรง ในขณะที่ โหมโรง เป็นเรื่องราวของดนตรีไทย The Last Samurai คือ เรื่องราวของเหล่านักรบซามูไร และจิตวิญญาณของบูชิโด

แม้ว่า เอ็ดเวิร์ด ซวิค จะลุ่มหลงในเสน่ห์ของวัฒนธรรมญี่ปุ่นและภาพยนตร์ญี่ปุ่นมานานเพียงใดก็ตาม แต่ก็ไม่สามารถทิ้งกลิ่นอายความเป็นฮอลลีวูดออกไปจากภาพยนตร์ที่เขากำกับได้ โดยเฉพาะช่วง 10 นาทีสุดท้ายของภาพยนตร์ที่แสดงออกถึงความเป็นอเมริกันจ๋าจนน่าหมั่นไส้ซะจริงๆ

อย่างไรก็ตาม หากมองฉากรบที่ยิ่งใหญ่ ทิวทิศน์ และเครื่องแต่งกายที่งดงาม The Last Samurai ก็เป็นภาพยนตร์ที่ดูสนุกอยู่ไม่น้อย ชอบที่สุด คือ บทบาทของ เคน วาตานาเบ้ ที่ถ่ายทอดความเป็น คัตสึโมโต้ ได้อย่างลึกซึ้ง เปี่ยมด้วยคุณธรรมของความเป็นผู้นำ ใจกว้างเปิดรับความคิดเห็นของผู้อื่น (แม้กระทั่งคนที่ได้ชื่อว่าศัตรู!) มีพลัง เข้มแข็ง และสามารถเจ็บปวดได้เมื่อพบกับความผิดหวัง ดับรัศมีของ ทอม ครูซ ได้แค่ไหน ลองดูรายชื่อผู้เข้าชิงรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 76 สาขาดารานำชายยอดเยี่ยมก็แล้วกัน

นอกจากนี้ ยังมีบทบาทของดาราที่ประทับใจอีกหลายคน โดยเฉพาะดาราญี่ปุ่น อาทิ ชิน โคยามาดะ ผู้รับบท โนบุทาดะ หนุ่มน้อยที่กล้าหาญเกินวัย, โคยูกิ ผู้รับบท ทากะ แม่หญิงผู้บอบบางและยึดมั่นในขนบธรรมเนียม และเด็กที่รับบทบาทเป็นลูกชายคนโตของ ทากะ ซึ่งถ่ายทอดความรู้สึกของเด็ก ที่ต้องเผชิญกับชะตากรรมที่โหดร้ายได้อย่างดี

The Last Samurai ภาพยนตร์ที่ทำให้ฉุกคิดได้ว่าความเจริญไม่ได้มีแต่ข้อดีเสมอไป มีอะไรบ้างที่เราสูญเสียไป และจะมีอะไรอีกที่เราจะต้องสูญเสียเพื่อแลกกับความเจริญ