บางครั้งเส้นทางที่พาทุกคนไปอยู่นี้มันก็รู้สึกโดดเดี่ยวมาก มันคือการเดินนำที่มักหันไปไม่เจอใคร แพ้หรือล้มก็ต้องเรียนรู้เอง ลุกเอง

แต่ต่อให้ไม่เหลือใครช่วยเหลือ ช่วยพยุง เส้นทางจะหนัก อุปสรรคจะเยอะแค่ไหน ก็หมดสิทธิ์จะพูดว่ายอมแพ้อยู่แล้ว

ล้มจุกๆ ก็นอนอยู่บนพื้นซักพัก หายเจ็บ หายเหนื่อย ก็ต้องลุกขึ้นมาสะพายสัมภาระแล้วไปต่อ

มีแต่ลิฟท์กับเตียงโรงบาลที่เอากูลง

มันเป็นเรื่องที่พิสูจน์มาแล้ว