โบกี้ - พิชญ์สินี วีระสุทธิมาศ
โบกี้ - พิชญ์สินี วีระสุทธิมาศ
โบกี้ - พิชญ์สินี วีระสุทธิมาศ
โบกี้ - พิชญ์สินี วีระสุทธิมาศ
โบกี้ - พิชญ์สินี วีระสุทธิมาศ
โบกี้ - พิชญ์สินี วีระสุทธิมาศ
โบกี้ - พิชญ์สินี วีระสุทธิมาศ
โบกี้ - พิชญ์สินี วีระสุทธิมาศ
โบกี้ - พิชญ์สินี วีระสุทธิมาศ
โบกี้ - พิชญ์สินี วีระสุทธิมาศ
โบกี้ - พิชญ์สินี วีระสุทธิมาศ
โบกี้ - พิชญ์สินี วีระสุทธิมาศ
โบกี้ - พิชญ์สินี วีระสุทธิมาศ
โบกี้ - พิชญ์สินี วีระสุทธิมาศ
โบกี้ - พิชญ์สินี วีระสุทธิมาศ
โบกี้ - พิชญ์สินี วีระสุทธิมาศ

2026 มะเร็งในหลอดเหลือดของอ้วนมอที่ลุกลามและอาการที่ทรุดลงอย่างรวดเร็ว

หลังจากแม่จากไป โบตัดสินใจเลี้ยงหมาตัวแรกเป็นของตัวเอง
หวังให้เป็นครอบครัว เป็นเพื่อน เป็นตัวแทน เป็นแรงบันดาลใจในการใช้ชีวิต
อ้วน(หมี) เข้ามาทำให้ชีวิตของโบเปลี่ยนไปในทุกมิติ มีอ้วนมานอนข้างๆห่มผ้าด้วยกัน ไม่ว่าไปทำงานที่ไหนก็จะนั่งรถเก่าๆไปด้วยกัน นอนกอดกันมา 11 ปีทุกคืน

อ้วนทำให้โบอยากมีบ้านเป็นของตัวเอง ให้อ้วนวิ่งเล่นได้สบาย อยากมีที่นอนนุ่มๆให้ได้นอนกับอ้วน อยากตั้งใจร้องเพลงให้เหนื่อยที่สุด เพื่อจะกลับมานอนกอดอ้วน อยากทำงานเยอะๆเพื่อหาเงินมาซื้อของดึๆให้อ้วนกิน

โบดูแลอ้วนดีที่สุดในทุกด้านเท่าที่ทำได้ เพื่อให้อ้วนมีสุขภาพที่ดีที่สุด ทั้งร่างกายและจิตใจ มาตลอด 11 ปี โดยไม่มีระบบใดๆในร่างกายที่บกพร่อง

แต่วันนี้สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ในการตรวจสุขภาพประจำเดือน ปราศจากอาการใดๆนอกจากอาการตามอายุขัย คุณหมอวินิจฉัยว่า หมีเป็นโรคมะเร็งในหลอดเลือดข้างหัวใจ และเป็นตำแหน่งที่ไม่สามารถผ่าตัดหรือรักษาได้เลย เวลาของอ้วนเหลืออีกแค่ไม่เกิน 2 เดือน

การจากลาคงเป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องเกิดขึ้น แต่เมื่อมีเวลามากำหนดให้ต้องนับถอยหลัง ก็ยากเกินที่จะรับไหว อ้วนเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวที่มอบแรงบันดาลใจให้โบอยากมีชีวิตต่อเสมอมา ทุกครั้งที่เดียวดาย ยังมีอ้วนนอนรออยู่หน้าประตูรอเรากลับบ้านอยู่เสมอ ทุกครั้งที่ร้องไห้ จะหายดีเมื่อกอดอ้วนไว้ แต่หลังจากนี้ จะใช้เวลาทุกนาที ยิ้มและกอดอ้วนด้วยความอบอุ่นไปกับอ้วนจนนาทีสุดท้ายของชีวิต แม่รักอ้วนที่สุด :-)

โพสต์เมื่อ
9 ม.ค. 69 - 16:41:06
ถูกใจ
30,853 คน
ความคิดเห็น
521 ข้อความ