สัปเหร่อ2 • อาจจะต่างจากคนอื่น ตรงที่เราเสียใจกับเส้นเรื่องของธูป(โจอี้ ภูวศิษฐ์)มากๆ

สำหรับเรา การจากตายนั้นเป็นธรรมดาของโลก เป็นกติกาที่ไม่มีใครได้รับการยกเว้น การจากไปจากฟ้าผ่าของยายจ่อย(ไม่สปอยล์นะคะ มีในตัวอย่าง)และได้กลับมาอีกครั้งคือโบนัสให้ลูกหลานและตัวยายเอง การสูญเสียญาติผู้ใหญ่เป็นเรื่องว้าเหว่ขวัญอย่างยิ่ง เราผู้เสียพ่อ แม่ และคุณตาของเราไปแล้วเข้าใจได้เป็นอย่างดี แต่บางส่วนของใจเราก็สามารถข้ามผ่านไปได้ตรงที่ว่า เขาอยู่ในวัยปลายของชีวิต มีโรคภัยและความเสื่อมให้เราได้เห็น ได้รู้ ได้ทำใจ และเราได้ทำดีอย่างเต็มที่ต่อกัน ความเสียใจและโหยหามันมีแน่นอน แต่มันปราศจากความรู้สึกผิดต่อกัน และเราสัมผัสได้จากเส้นเรื่องของยายจ่อยที่น่ารัก และบักมืดคือเก่งมากอะ อยู่ๆก็โตขนาดนี้แล้วจากวันทุบโอ่งในไทบ้านภาคก่อนๆ ความตายเป็นส่วนหนึ่งของการเติบโต มืดคืออะไรแบบนั้นเลย

ขณะที่ความสูญเสียของธูปมันรุนแรง บีบบดหัวใจจนแหลกสลาย ชีวิตที่หักเหจากการตัดสินใจแต่ละครั้งยังไม่ได้รับคำตอบก็โดนทดสอบอีกและอีก รอยยิ้มของขวัญข้าวเมื่อภาพในหนังย้อนให้เห็นก็ใจสลาย ความสูญเสียใหญ่ที่มาพร้อมความสูญเสียอีกสำหรับธูปมันสั่นคลอนมากเกินไป เราเลยรู้สึกสะเทือนใจกับหนทางของธูปมากๆ เราจำความสิ้นหวังในวันที่เราป่วยมากๆได้ แต่กระทั่งตัวเราก็ยังไม่เลือกทางแบบธูป แต่ความสงสัยและจมลงไปกับความคิดตัวเองในแบบที่ธูปเป็นนั้นเราว่าเราพอนึกออก ความรู้สึกผิดมันกัดกินร่างกายของผู้สำนึกเป็นอาหาร

ชอบโลกหลังความตาย โลกที่เป็นแดนชำระระหว่างทางที่ต้องเตทำออกมาสวยมากๆ มีระยะ มีลายเซ็นเฉพาะ รักทีมบ้านงาน ทีมโดนผีหลอกทุกคน
ประทับใจ ❤️