มีใครเคยเป็นมั้ย
เมื่อช่วงเวลาสุดท้ายของวันกำลังจะเริ่มขึ้น ในตอนที่แสงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า
ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนสีจากสีฟ้ากลายเป็นสีส้ม
และในช่วงเวลานั้นเอง ที่อยู่ ๆ ภายในใจของเรามันก็รู้สึกกระวนกระวายอย่างบอกไม่ถูก เหมือนกับมีอะไรบางอย่าง มากระตุ้นความรู้สึกลึก ๆ ในใจของเราให้ตื่นขึ้นมา
.
ภาวะนี้จะถูกเรียกว่า ‘SUNDOWN Syndrome’
.
แต่ในความเป็นจริงแล้ว
SUNDOWN Syndrome ไม่ได้จะได้เป็นสิ่งที่อธิบายภาวะความรู้สึกของคนทั่วไปโดยตรง
.
แต่มันคืออาการที่มักเกิดกับผู้ป่วยโรคทางสมอง เช่น Alzheimer's disease (โรคสมองเสื่อมที่ความจำและการใช้ชีวิตค่อย ๆ แย่ลง)
หรือ Dementia (ภาวะสมองเสื่อมที่กระทบความจำ การรับรู้ และพฤติกรรม)
.
โดยอาการจะ “ชัดขึ้นในช่วงเย็น”
จากคนที่เคยปกติ อาจเริ่มสับสน กระสับกระส่าย หรือหวาดระแวง
บางคนอาจจำอะไรไม่ได้ หรือมองเห็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง
.
เหมือนกับว่า เมื่อแสงค่อย ๆ หายไป
โลกที่เคยคุ้น… ก็เริ่มเปลี่ยนไปด้วย
.
แต่ในอีกมุมหนึ่ง
แม้เราจะไม่ได้เป็น Alzheimer's disease
หรือมีภาวะ Dementia
เราก็อาจเคยมีช่วงเวลาแบบนั้นเหมือนกัน
.
ช่วงที่ความเหนื่อยล้าทั้งวันเริ่มส่งเสียง
ช่วงที่ความเงียบ ทำให้ความคิดในหัวดังขึ้น
หรืออารมณ์บางอย่าง ค่อย ๆ ลอยขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ
.
มันอาจไม่ใช่อาการของโรค
แต่มันคือ “ช่วงเวลาที่ใจเรากำลังอ่อนแอลง”
.
SUNDOWN Syndrome อาจเป็นอาการของใครบางคน
แต่ “ความรู้สึกตอนพระอาทิตย์ตก” คือสิ่งที่หลายคนเคยผ่านมา หรือยังคงเผชิญอยู่
และบางที
สิ่งที่เราต้องการในช่วงเวลานั้น
.
อาจเป็นแค่แสงไฟสักดวง
หรือใครสักคนที่ยังอยู่ข้าง ๆ
ในตอนที่โลกกำลังค่อย ๆ มืดลง
เพื่อให้เราไม่รู้สึกโดดเดี่ยวจนเกินไป

#SaintAfterSix #SUNDOWN
#VomRecords