20 - 30 ปีก่อน ผมเคยคิดว่าเวลาเขาให้พรกัน คำอวยพรที่ผมชอบที่สุดคือ ”ขอให้เป็นที่รักของทุกคน“ เมื่อวันเกิดที่ผ่านมา วันที่ผมอายุ 60 ปี ไม่ได้มีใครมาอวยพรผมแบบนี้ แต่ทุกคนทำให้ผมรู้สึกได้ว่า พรที่ผมชอบที่สุดมันเป็นจริง ขอบคุณทุกๆคนมากครับ ที่ร่วมกันจัดงานนี้ ไหนบอกว่าเป็นปาร์ตี้เล็กๆ แค่รับประทานอาหารแล้วก็ปาร์ตี้สนุกๆกันที่ชั้น 4 อยู่ดีๆคืนก่อนวันงานผมก็รับรู้ว่าจะให้ขึ้นไปตัดเค้กในโรงละคร เพื่อที่ชั้น 4 จะได้ปรับโต๊ะเก้าอี้ให้เป็น after party ตัดเค้กเสร็จก็ค่อยลงกลับมาชั้น 4 (ยังแอบห่วงเลยว่าแค่ขึ้นไปตัดเค้ก ถ่ายรูป และก็คงมีให้พูดอะไรนิดหน่อย มันน่าจะใช้เวลาไม่นาน แล้วชั้น 4 จะจัดโต๊ะเก้าอี้ใหม่ทันใช่ไหม) แต่พอทุกคนขึ้นไป มันกลายเป็นว่า มันไม่ใช่งานเล็กๆเลยนะ นี่แหละ เล่นใหญ่รัชดาลัยของจริง ทั้งละครชีวิตตั้งแต่เด็กจนโต ที่แอบไปถ่ายทำกันมาก่อนแล้ว บวกกับการแสดงสดบนเวที มีดารานักแสดงหลายสิบชีวิตมาถ่ายทอดชีวิตเราในแต่ละช่วงเวลา และก็ยังมีทีมเบื้องหลังตัว top ทั้งนั้นที่มาร่วมกันทำงานนี้ หลายคนเล่าให้ฟังว่า แต่ละคนที่มาทำงานนี้อยากมาทำ “เพื่อพี่บอย” มันจุก มันพูดไม่ออก มัน surprise มันปลาบปลื้ม ตื้นตัน อิ่มเอมจนบอกไม่ถูก ขอบคุณจริงๆครับ ขอบคุณมากๆ

60 ปีมันผ่านไปเร็วเหลือเกินครับ แต่ก็เป็น 60 ปีที่ได้เรียนรู้ และได้ทำอะไรหลายอย่างมากมาย ทั้งสิ่งที่ชอบ และสิ่งที่ไม่ชอบ ทั้งสิ่งที่อยากทำ และสิ่งที่ไม่ได้อยากทำ แต่ก็ต้องทำ เพื่อที่จะได้ทำในสิ่งที่อยากทำ มีทั้งสุข ทั้งทุกข์ ทั้งหัวเราะ ทั้งร้องไห้ ทั้งสมหวัง ทั้งผิดหวัง ขอบคุณทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ทำให้เราได้เรียนรู้อะไรต่างๆมากมาย และยิ่งไปกว่านั้น ขอบคุณทุกคนที่รักผม และทุกคนที่ผมรัก เพื่อนฝูง เพื่อนสนิทในแต่ละช่วงชีวิต เพื่อนร่วมงาน พี่ๆน้องๆที่มาสร้างงานร่วมกัน ญาติพี่น้อง คุณพ่อ คุณแม่ พี่เจี๊ยบ พี่แหมว และที่สำคัญที่สุด 3 สาวที่เป็นกล่องดวงใจของผม My little ladies… my princesses… my angels ปริม ปราง ปาว

ชีวิตนี้ มีความสุขที่สุดที่ได้เห็นว่ามีคนรักเราขนาดนี้ และมีความสุขที่สุดที่ได้อยู่ท่ามกลางคนที่เรารัก ขอบคุณทุกคนมากๆครับ

ถกลเกียรติ วีรวรรณ
เมษายน 2569