ความทรงจำดีๆ บางครั้งก็ทำให้เราเจ็บปวดได้มากกว่าความทรงจำที่เลวร้าย
ผมเคยเป็นนักสะสมความทรงจำคนหนึ่ง ที่เข้าใจว่า เมื่อเราได้เก็บเอาแต่ความทรงจำที่สวยงามไว้ เราคงเป็นคนที่มีความสุขคนหนึ่งได้อย่างแน่นอน ใช้เวลาวิ่งไล่ใขว่คว้าเก็บความทรงจำเหล่านั้น เมื่อประทับลงบนจิตใจก็กลายเป็นภาพโปรดที่เราเลือกแขวนไว้ใกล้ๆ เพื่อได้นึกถึงและยิ้มให้มันบ่อยๆ จนเมื่อความจริงของวันเวลามาบอกเราว่า สิ่งที่เห็นในภาพโปรดนั้นจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้วนะ ทุกๆภาพโปรดเหล่านั้นเป็นเพียงชั่วขณะหนึ่งที่น่าประทับใจแล้วก็ผ่านพ้นไป อย่างไม่มีวันกลับมา เมื่อรู้สึกแบบนั้นแล้ว การได้นั่งมองภาพโปรดในใจก็กลายเป็นความสุขที่น่าเจ็บปวดขึ้นมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ เป็นการค้นพบว่าความทรงจำดีๆ ก็ทำร้ายเราได้พอๆกับความทรงจำที่โหดร้าย แต่ก็แปลกที่เรามักจะเลือกเก็บทุกความทรงจำเหล่านั้นเอาไว้ เพราะมันอาจเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเราเคยได้อยู่ที่นั่นในเรื่องราวเหล่านั้น ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข ทุกความรู้สึกนั้น ครั้งหนึ่งได้เกิดขึ้นจริง แม้ในวันนี้จะเหลือเพียงแค่ในความทรงจำของเราที่บางครั้งยังทำให้เรายิ้ม และบางครั้งยังทำให้เราร้องไห้ แต่ความทรงจำเหล่านั้นก็มีค่าเกินกว่าจะลบลืมมันไป