จดหมายนี้ขอส่งต่อให้มึงตอนนั้นนะก้อง

ก้อง ตอนที่มึงบอกครูว่าอยากเป็นทหาร ในตอนนั้น ไอ้ก้องตอนอายุ 16 ปีมันไปเรียน รด. เพราะมันกลัวต้องได้ไปจับใบดำใบแดง ความฝันที่ที่มึงอยากจะไปออกรบ แต่งตัวเท่ห์ สลายไปเลย กูตอนนี้ก็ไม่รู้ว่ากูตอนนั้นคิดอะไรอยู่ ก็เลยเขียนจดหมายมาบอกมึงนะก้อง เออ ตอน ป. 6 มึงอยากเป็นนักฟุตบอลทีมชาติ กูจำได้นะก้อง แต่โดนไอ้ก้องคนเดิมนั่นแหละตอนอายุ 17 ปีมั้งถ้าจำไม่ผิด ไปเตะฟุตบอลกินเงินกัน จนเอ็นไขว้หน้ามันบาดเจ็บ และเรื้อรังมาจนจนถึงทุกวันนี้มึงรู้มั้ยตอนเนี่ยกูในตอนเนี่ยต้องไปผ่าเขาเพราะมันเลย แต่ก็ไม่ต่างกันมากหรอก ปกติมึงไม่บาดเจ็บมึงก็ไม่ได้เก่งถึงขนาดจะต้องติดทีมชาติขนาดนั้นหรอก เออเหี้ยสุดๆคือตอนนี้กูเป็นนักร้องเฉยเลยทั้งที่ ตอนนั้นมึงก็รู้ งานวันเด็กครูบังคับมึงขึ้นไปบนเวทีมึงร้องไห้แทบตาย กูกลัวว่ามันจะยาวไป ที่จริงกูแค่อยากจะมาบอกมึงว่า ความฝันของมึงยากฉิบหาย มึงไม่ต้องฝันเหี้ยอะไรอีกต่อนะ กูจะใช้ใช้ชีวิตของกูไปวันต่อวันแหละ พอกูทำตาความฝันมึงได้ กูก็ไม่เห็นว่ามึงจะมาแสดงความดีใจอะไรกับกู แต่ตอนที่กูทำมึงรู้ใช่ไหมหรือไม่รู้ว่ากูโคตรเหนื่อยเลยเพราะมึงคนเดียวเลย เอ่อลืมบอกไปความฝันของมึงในวัยเด็กอ่ะ ยากฉิบหาย โคตรเหนื่อยเลย โคตรไม่มีความสุขเลย สู้เบียร์กระป๋องเดียวของกูในตอนนี้ก็ไม่ได้ แค่นี้แหละ ถ้าว่างวันไหนเดี๋ยวกูมาเขียนจดหมายถึงมึงอีกนะก้อง