ในที่สุดก็ได้เอาใบประกาศณียบัตรที่ได้รับจากมหาวิทยาลัยปักกิ่ง และหลักสูตร วทจ.รุ่นที่ 8 จากสถาบันวิทยาการผู้นำไทย-จีน มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติไปถ่ายรูปกับแม่ที่เชียงราย

.. เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นแม่ยิ้มแบบนี้

ยังจำตอนที่เราเอ็นท์ฯไม่ติดได้ดี แม้แม่จะไม่ดุไม่ด่า แต่แววตาแกก็ผิดหวังมาก คงเพราะในใจลึกๆแกก็ยังหวังให้เราเรียนจบอะไรซักอย่าง ไม่น่าเชื่อเหมือนกันว่าในที่สุดเราก็มีภาพนี้ให้แม่เอาไปติดฝาบ้านหลังจากเวลาผ่านไป 23 ปี

ลูกคนนี้ทำให้แม่เสียใจมามากนับครั้งไม่ถ้วน ถ้าจะมีซักครั้งหนึ่งที่จะได้ทำให้แม่มีรอยยิ้มอย่างภูมิใจนี้ก่อนตาย ผมก็ถือว่าคุ้มและเป็นกำลังใจมากแล้ว

กราบขอบพระคุณพี่ @aruneam และพี่ @ratawong ที่ให้โอกาสในการศึกษาแก่ผมครับ สิ่งนี้มีค่ามากกว่าสินทรัพย์ใดๆ เพราะพี่ได้ให้โอกาสผมได้ทำอะไรเพื่อแม่ซักครั้งในชีวิต

เด็กบ้านนอกคนนี้มาไกลเหลือเกิน แต่ในวันที่ผมได้บินกลับบ้านนอกเอาความสำเร็จไปกราบแม่ มันกลับเป็นความสุขที่ผมรู้สึกยิ่งใหญ่กว่าความสำเร็จครั้งไหนจริงๆ