เคยทำใจไว้แล้วว่า วันหนึ่งพออายุเราเริ่ม 35 ขึ้นไป ก็คงต้องทำใจว่าเด็ก ๆ ที่เราเลี้ยงและดูแลมาตลอดจะเริ่มจากลากันไปทีละตัว

แต่ครั้งนี้ทุกอย่างมันเกิดขึ้นติด ๆ กันจนตั้งตัวไม่ทัน

วันที่ 10 บุ๋มไปหาคุณหมอแล้วตรวจเจอติ่งเนื้อ คุณหมอนัดวันที่ 17 เพื่อผ่าตัด พอหาหมอเสร็จวันนั้นบุ๋มก็บินไปต่างประเทศ

วันที่ 11 ที่บ้านโทรมาแจ้งว่า “ปังปัง” เสียแล้ว
สำหรับปังปัง บุ๋มยังพอทำใจและเข้าใจได้ เพราะเขาอายุเยอะแล้ว

แต่วันต่อมา วันที่ 12 ที่บ้านโทรมาอีกครั้งว่า “ลำใย” เสียแล้ว…

2 วันติดที่ต้องรับรู้ว่าเด็ก ๆ จากไป

วันที่ 13 กลับถึงไทยตอนกลางคืน
วันที่ 14 ทำงาน
วันที่ 15 พี่พีทมารอ เพื่อจะไปส่งเด็ก ๆ พร้อมกัน

แต่ระหว่างทางกลับเกิดอุบัติเหตุ มีรถขับมาชน โชคดีที่ทั้งสองฝ่ายปลอดภัย

จริง ๆ มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดความบังเอิญแบบนี้

ก่อนหน้านี้พ่อเจนเคยป่วยเกี่ยวกับไต ถ้าใครจำได้ บุ๋มเคยเลี้ยงลิงที่ชื่อว่า “จังจัง” น้องอายุเยอะมากแล้วเหมือนกัน และจังก็เป็นโรคเดียวกับพ่อแทบทุกอย่าง เพียงแต่มันเกิดขึ้นในลิง

บุ๋มไม่ได้บอกนะว่าเราเลี้ยงสัตว์เพื่อให้เขามารับเคราะห์แทนเรา
มันอาจเป็นแค่ความบังเอิญที่เกิดขึ้นหลาย ๆ ครั้ง

แต่แวบแรกที่ปังปังไป บุ๋มก็คิดถึงเรื่องที่ตัวเองกำลังจะผ่าตัด
และพอพี่พีทรถชน ความคิดแรกก็แวบขึ้นมาอีกว่า…หรือมันจะบังเอิญตรงกับวันที่ลำใยจากไป

ไม่รู้เหมือนกันว่าทุกอย่างเกี่ยวข้องกันไหม และคงไม่มีใครตอบได้

รู้แค่ว่าเด็กทั้งสองตัวนี้เป็นเด็กที่เรียบร้อยมาก ไม่ดื้อ ไม่ซน เลี้ยงง่าย เชื่อฟังตั้งแต่เล็กจนโต และเป็นเด็กดีของบุ๋มมาเสมอ 🤍

ขอให้ปังปังกับลำใยไปสู่ภพภูมิที่ดี
ไปเริ่มต้นการเดินทางครั้งใหม่ของหนูทั้งสองคนนะ

บุ๋มทำพระไว้ให้แล้วนะ
ขอให้บุญทั้งหมดนี้ส่งไปถึงพวกหนู และขอให้ภพภูมิใหม่ของหนูเป็นภพภูมิที่ดี

ขอบคุณที่มาอยู่ด้วยกัน
และขอบคุณที่เป็นเด็กดีของบุ๋มมาตลอดนะ 🤍