ความรู้สึกแรกที่ได้เจอน้อง ก็เหมือนเด็กธรรมดาสองคนที่มาทำงานในวันปกติ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่พี่ได้พบการทักทายที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทุกอย่างผ่านไปด้วยความเกร็งของพี่เอง เกร็งกับการได้ออกมาจากพื้นที่ เซฟโซน กับการรักษาตัวเองทั้งภายนอกและภายใน วันแรกที่มีการติดต่อมารู้สึกกังวลนิดหน่อย ว่าจะเดินได้ไหม เพราะเพิ่งผ่าตัดได้มาหนึ่งอาทิตย์ ในตอนนั้น รู้จักน้องทั้งสองผ่านสื่อโซเชียล เพราะจักรวาลของเรามันห่างกันนิดหน่อย มองเห็นกันแต่ไม่ เคยเดินทางไปในจักรวาลของน้องเลย พอได้มีโอกาสเข้าไปดูเรื่องราวของน้อง เด็กหนุ่มที่มีเชื้อสายอีสานนักสู้ที่ไม่ต่างจากเรา และเด็กหนุ่ม ที่ใช้ชีวิตธรรมดา เดินข้ามสะพานลอย ขึ้นรถไฟฟ้า ใช้ชีวิตปกติหลังจากลงเวที มันยิ่งทำให้อยากไปรู้จักเขาทั้งสองมากขึ้น เมื่อถึงวันที่ต้องเล่นคอนเสิร์ตจริง ทุกอย่างพร้อม น้องทั้งสองคนเข้ามาทักทายในห้อง งงเลยว่าเด็กสองคนเมื่อวานหายไปไหน แล้วซุปเปอร์สตาร์สองคนนี้คือ เด็กคนเมื่อวานเหรอ พอถึงเวลาขึ้นโชว์ ผมเลยแอบไปดูหน้าจอมอนิเตอร์ที่ที่ตั้งอยู่หลังเวที บ้าไปแล้ว เราแอบยิ้มแอบเขินไปกับคนที่เราเพิ่งรู้จักได้ไม่กี่วันเหรอเนี่ย คนบ้าอะไรเก่งชิบหาย ทั้งร้องทั้งเต้น แล้วเด็กขี้อายเมื่อวานที่เราเจอกันล่ะหายไปไหน ขอบคุณมากนะครับที่นึกถึงและชวนพี่มาในจักรวาลของน้อง เมื่อวานพี่ก้องมีความสุขมาก มันเป็นยาวิเศษที่ทำให้รู้สึกว่าโลกมันกว้างมากจริงๆ ขอบคุณแฟนคลับของน้องทุกคนที่เข้ามาเพิ่มพลังมหาศาล ขอบคุณการต้อนรับที่อบอุ่น น้องรักใครพวกคุณก็รักไปด้วย ยินดีกับการ พบเจอครั้งนี้มากเลยครับ หวังว่าจะมีโอกาสชวนน้องทั้งสองคนไปเที่ยวจักรวาลของพี่บ้าง รักน้องทั้งสอง พี่จะรักตัวเองให้มากขึ้น จะรอวันที่เราโคจรกลับมาพบกันใหม่ในสักวันนึงนะครับเด็กๆ 🌻