” ตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ “

ความมหัศจรรย์ของประสบการณ์มีลูกคนแรกที่เจอ
คือความตื่นเต้นที่หลากหลาย

ตื่นเต้น ที่รู้ว่ามีน้องครั้งแรก

ตื่นเต้น ที่แม่เค้าเริ่มมีอาการแพ้ท้อง ถึงจะโชคดีที่ไม่ได้มีอาการมากนัก แต่การรับมือของตัวแม่เองและพ่ออย่างผม ก็เลิ่กลั่กประมาณนึง ไม่รู้ต้องประคองตลอดมั้ย ท้องอ่อนต้องดูแลกันยังไง

ตื่นเต้น ที่ต้องปิดไว้ก่อน ตามธรรมเนียมและความเชื่อว่า เราจะต้องผ่านการตรวจให้เรียบร้อยว่าลูกปลอดภัยและสมบูรณ์

ตื่นเต้น ที่จะประกาศให้ทุกคนรู้โดยทั่วกันครั้งแรก

ตื่นเต้น ที่ร่างกายแม่ที่เริ่มเห็นการเปลี่ยนแปลงที่ชัดขึ้น

ตื่นเต้น ที่พ่อต้องหายหัวไปจากบ้านในระยะเวลานึง …

แต่ละช่วงตื่นเต้นหมดต่างไปแค่บริบทของมัน
เอาที่เด่นชัดสุดคือช่วงหลังมานี้ ( อาจเพราะพึ่งเกิดขึ้น )

คุณแม่เริ่มมีอาการปวดนิ้วมือ ปวดหลัง ปวดขา ปวดเท้า จากน้ำหนักของอีกหนึ่งชีวิตที่แบกไว้
และเป็นช่วงที่ต้องเริ่มเตรียมซื้อของลูก จัดบ้าน ซักผ้า และข้อมูลมหาศาลที่ต้องทำความเข้าใจ

ไตรมาสสุดท้ายนี้ ดูเป็นช่วงที่กิจกรรมเยอะที่สุด ในวันที่คุณแม่อุ้ยอ้ายที่สุด และใช่ครับ พ่อไม่อยู่ …

เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา พ่อถามแม่ว่า เราอยากเห็นลูกคนนี้เป็นแบบไหนกันนะ

คุณแม่ คิด แต่ไม่นาน …
“จิตใจดี และ จิตใจแข็งแรง“

ในส่วนตัวผมเชื่อว่า ยุคนี้ สิ่งนี้เป็นสิ่งที่เราอยากเห็นที่สุดในตัวของคนที่เรารัก ไม่ว่าเค้าจะอยู่ในสถานะไหน
ลูก พ่อ แม่ พี่ น้อง เพื่อน คนรัก

ผมนั่งเงียบอยู่สักพักแล้วตอบแค่ว่า อืมมม .. ดีนะ

คิดในใจ เอาจริงเราก็ไม่รู้หรอกจะสอนลูกยังไงให้ได้แบบนั้น แต่ผมเชื่ออย่างสุดใจเลย

“ แม่เค้าทำได้ ” ไม่มีทฤษฎี ไม่มีแบบแผน ไม่มีขั้นตอน

”มีแค่แม่“ ถ้าแม่เค้าผ่านช่วงเวลาทั้งหมดที่ถูกเล่าและไม่ได้เล่า (อีกเยอะมาก) มาได้ ใจแม่คงแข็งปั้ก

ไม่รู้ว่าพิมพ์เขียวแห่ง DNA ส่งต่อไปถึงลูกแค่ไหน
แต่ก็ไม่น่าห่วง เพราะถ้าออกมา
แม่เค้าคง บอกให้รู้ ทำให้เห็น และเป็นให้ดูเอง

ขอบคุณและรักนะครับ ❤️

@11.9.19julyjansep

😊❤️