เพื่อนๆครับ ผมมีเรื่องอยากเล่าให้ฟัง
เมื่อเสาร์ อาทิตย์นี้ผมมีความสุขมากๆเลย เหมือนผมมาถึงตอนจบของหนังเรื่องนึง ที่ชื่อ “First stage Project “ ที่มันยาวนานกว่า23ปี ถ้าย้อนไปเวลานั้น กลุ่มชายหญิงกลุ่มนี้ คงเต็มไปด้วยคำถาม วันข้างหน้าของชั้นจะเป็นยังไง ถ้าเราหลับตาแล้วลืมตามาอีกทีภาพข้างหน้าจะเป็นยังไง

ในวันนั้นผมก็คงไม่คิดถึงภาพผมในวันนี้ น้องๆหลายๆคน คงไม่คิดถึงการเป็นแม่คน ที่มีลูกน่ารักขนาดนี้ เพื่อนบางคนก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นพ่อคนได้ มันก็เป็นได้ดีสุดๆไปเลย
พี่เลี้ยงของเราที่ผ่านมา23ปีก็ไม่น่าเชื่อ ว่าเค้ายังบ่นเราได้ทุกอริยาบท บางคนเป็นอาจารย์ทั้งๆที่ตอนนั้นใครสอนมัน มันก็ไม่เคยฟังสักครั้ง 🤣
ตอนเราถ่ายภาพรวมกันอยู่ ในใจผมก็พลางคิด นี่มันเป็นตอนจบของหนังเรื่อง เฟิร์สสเตจที่ดีที่สุด ตอนนึงเลยด้วยซ้ำ เรายังยิ้มหัวเราะ กันเหมือนเด็กอายุ20ต้นๆ ฮาร์ดแวร์อาจจะมีร่องรอยการใช้งานไปบ้าง เหี่ยวย่นไปบ้าง แต่ซอฟแวร์มันยังเหมือนเดิมกันเลย
ตามประสาคนแก่ ผมก็อยากเซฟภาพนี้ไว้เป็นตอนจบของหนังเพราะมันกำลังสวยงาม
แม้รู้ว่าในวันข้างหน้าอาจจะมีตอนจบอีกแบบ ซึ่งมันอาจจะดีกว่านี้รึแย่กว่านี้ก็ได้
ถ้าผมจบหนังเรื่องนี้ได้จริงๆ ผมจะเอาซีนก่อนนอนเมื่อคืน ที่เราถามคำถามเดิมๆ ที่เคยถามกันมาตลอด20ปี เรื่องที่เราก็รู้คำตอบ แต่อยากได้ยินมันอีกครั้ง แซวเรื่องเดิมๆ อำคนเดิมๆ รอยยิ้มเหล่านั้นมัน cinematic มากสำหรับผม ไม่ต้องปั้นสโลว์ ไม่ต้องจัดแสง ไม่ต้องมีการแสดงอะไรมากมาย กล้องผ่านดวงตาของผม มันมีความสุขที่ได้เห็นสิ่งนี้จริงๆ
แน่นอนว่า First stage ถ้าเป็นหนัง มันอาจจะไม่ใช่หนังที่แมสมีคนรู้จักเยอะแน่ๆ แต่ผมเชื่อว่ามันมีแฟนของมัน หลายคนมีความทรงจำกับอัลบั้มเหลืองๆของเราอันนั้น ผมเอาตอนจบมาฝากคุณทุกคนครับ