วางdraftกับเพลงนี้ไว้นานแล้วแต่ไม่คิดว่าจะได้ใช้วันนี้ที่มีเรื่อง 35 ขึ้นมา ยิป 37ค่ะ ที่ผ่านมาเจอเรื่องที่วัดใจเรามาในเรื่องของอายุ และการเปลี่ยนแปลงก็ไม่น้อย แต่ก็พยายามเรียนรู้มันมาแบบเงียบๆ วันนี้ขอแชร์นะคะ
ตั้งแต่เด็กจนโตยิปยังไม่เคยเจอยุคไหนที่เอาอายุมาไฮไลท์ความเป็นคนกันเท่ายุคนี้ ทั้งวิธีที่ความเด็กกลายเป็นอะไรที่ถูกใช้เอามาดูถูกคนที่แก่กว่า และหลายคนเริ่มรู้สึกดูถูกตัวเองขึ้นมาจริงๆแค่เพราะอายุเกิน30 เพื่อนพี่น้องหลายคนสวยหล่อเก่งใจดีในตัวมีอะไรน่าภูมิใจเต็มไปหมดแต่ต้องมาจบที่นั่งเล่นมุขล้อเลียนอายุตัวเอง เพราะสังคมที่เขาเจอโฟกัสกันแค่เรื่องนี้ มันเศร้าค่ะ pain point อีกอย่างของ 35 คือ self expression แต่งตัวแบบที่ตัวเองมีความสุขก็กลายเป็นพยายามเด็ก ทำสวยหล่อเพราะอยากดูดีแบบเราก็กลายเป็นกลัวแก่
เคยคุยกับคนรอบตัวค่ะ ว่าประวัติศาสตร์เคยมีมาทั้ง racism, sexism เวลานี้มันคือ ageism รึเปล่า ความซวยนิดๆคือ ตอนนี้เราดันข้ามสะพานมาฝั่งแก่กว่าแล้ว จะพูดอะไรต่อให้คิดว่าจริงก็ดูเหมือนself-defense ย้อนกลับไปนึกใหม่ เอาใจเข้าไปแทนดูเผื่อๆว่าหรือตอนนั้นเราก็เป็น ไม่อยู่ในช่วงที่โดนเองอาจไม่เข้าใจ แต่ถามตัวเองว่าตอนเด็กๆ เราดูถูกผู้ใหญ่ไหม ก็ไม่เคยนะคะ ไม่เคยล้อใครว่าแก่เหมือนว่ามันควรจะเจ็บ และไม่เคยเห็นด้วยกับใครที่ทำ ไม่เคยเอาความเด็กของตัวเองมาวางเทียบใครให้รู้สึกแย่ หรือมาอวดเป็นความดีความชอบเพราะรู้สึกว่ามันเป็นของที่ได้มาฟรี ไม่ได้เป็นอะไรที่earnมา
ต่อให้ตอนนี้ยิปอายุ25 อยู่ด้านที่ไม่ได้โดนกดคุณค่าอะไร ยิปก็คงยังจะอยากพูดแทนคนอายุ35 และเลยไปถึงคนอายุ 40 50 60 ต่อให้ยิปยังไม่ถึง ว่าการที่เราแค่มีชีวิตอยู่ต่อไม่ควรถูกเอามาทำเป็นเรื่องน่ารังเกียจ ยิ่งคนที่พยายามอยู่อย่างดีไม่ทำร้ายใครยิ่งหนัก ทำไมคนๆนึงต้องถูกทำให้รู้สึกแย่แค่เพียงเพราะยังไม่เสียชีวิต ความแก่เป็นเรื่องสากลค่ะ แค่โตมาร่างเริ่มอ่อนแอลงก็challengeมากแล้ว ทุกช่วงวัยมีข้อดีและความยากแบบของตัวเอง อายุน่าจะเป็นเรื่องสุดท้ายที่เราเอามาตัดสินกัน
ใจจริงเชื่อว่าถ้าจะมียุคไหนที่จะข้ามเรื่องนี้ไปได้และสร้างพื้นฐาน common senseใหม่ ก็น่าจะเป็นยุคนี้ค่ะ ว่าเราให้เกียรติทั้งตัวเองและคนอื่นได้ในทุกช่วงวัย เพศสภาพ และฐานะจริงๆ จะดีไม่ดีวัดกันที่วิธีที่เราคิดเราทำดีกว่าค่ะ