ช่วงนี้ Daddy เดินทางเป็นว่าเล่นเลย มองไปทางไหนก็มีเรื่องมาไห้คิดถึง กลับมาเเล้วเห็นสายตาที่มองมาพร้อมเล่นกับ daddy ตลอด อมยิ้มใส่ เเล้วก็กวักเเขนด้วยความดีใจ หัวเราะด้วยฟันครึ่งซี่ เราเดินๆไปตรงไหนก็มองตาม เดินออกก็เรียก Bababa อะไรไม่รู้! จะนอนดึกเท่าไหร่ก็โดนปลุก 6:30 ตลอด … ชีวิตเรามาถึงจุดนึ้ได้ยังไง จุดที่มี mini-me คอยจ้องเราทุกก้าว คอยสังเกตเรา คงไม่มีใครนอกจากลูกเราเเล้วเเหละ ภูมิใจที่เราเป็น father figure ให้เค้านะ … ที่ต้องเดินทางคือความรับผิดชอบล้วนๆ … hope that my “responsibilty” is something you one day admire and follow on my son ❤️