ตามที่ถามชื่อหนังสือมานะคะ เล่มนี้ (ยกเว้นรูปแรก) มาจากหนังสือชื่อ “ศิลปะการพูดให้เหมือนนั่งในใจคน” ค่ะ
นี่เอามาเปิดก่อนโละ ใครให้มายังงงอยู่

ส่วนตัวนอกจากจะอ่านหนังสือน้อยแล้วคือไม่อินกับหนังสือโทนจิตวิทยา “อ่านใจ”คนเท่าไหร่
รู้สึกเองว่าบางเล่ม แทนที่จะทำให้คนเข้าใจกันมากขึ้น กลายเป็นตีกรอบคนให้แคบไป ส่งเสริมนิสัยพยายามcontrolคนอื่น
และทำให้เกิดความเข้าใจผิดกันได้ง่ายพอคนที่เราเจอไม่ลงหลุม1234ที่เราคิดหรือเคยอ่านมา

ใครที่ไม่ค่อยอินอะไรแบบนี้เหมือนกันจะบอกว่าเล่มนี้ผิดคาดจากชื่อแบบสุดๆ
คอนเท้นข้างในเล่มนี้คือ เต็มที่ของความใจกว้าง ไม่หยิ่งเลย
เน้นการ ฝึกสื่อสารกับคนอื่น ผ่านการขยายความเข้าใจ
เริ่มจากการเข้าใจตัวเอง
เข้าใจที่มาของนิสัยการพูด ว่าไม่มี “วิธีพูด” หรือแม้แต่ “วิธีการรับฟัง” แบบไหนที่ไม่มีที่มาที่ไป
มีอดีตและระบบการเรียนรู้และตอบสนองของเราอาศัยอยู่ในทุกอย่างที่เราคิดพูดทำเสมอ
เล่มนี้ so far เป็นเครื่องมือที่ดีสำหรับหลายๆคนได้
เน้นดูตัวเองไม่เน้นjudgeคนอื่น
ยังอ่านไม่จบนะคะ แต่เท่าที่ผ่านมา ดี

ที่ชอบมากที่สุดอย่างนึงในหนังสือเล่มนี้คือคำว่า “ชามคำพูด” แนวคิดว่าชามคำพูดของเราจะขยายไปตามขนาดของใจเราอีกที ถ้าสนใจลองหาอ่านกันดูงับ