คนเราส่วนใหญ่มักไม่ตั้งคำถามกับสิ่งที่เราได้รับการสอนมา
ในวัยเด็กเราเชื่อคนในครอบครัวแทบทุกอย่าง
ไม่ใช่เพราะว่ามันถูกต้อง
แต่เพราะโลกทั้งใบของเรามีแต่พวกเขาเวลานั้น
พอโตขึ้นมาอีกหน่อยเราก็ถูกแวดล้อมด้วยการศึกษาที่มีไว้เพื่อผลิตแรงงานที่ทำตามคำสั่ง
ซึ่งเราก็ไม่ได้ตั้งคำถามอะไรมากมายกับหลักสูตรที่หล่อหลอมเรา
ในที่สุดเราก็อ่านออกเขียนได้ และก็รับการสื่อสารจากสื่อทั้งเลวและดี โดยไม่ตั้งคำถามอีกเช่นกัน
ทั้งชีวิตเลยคุ้นชินกับการคล้อยตามอัตโนมัติ
และปฏิเสธการตั้งคำถามราวกับทักษะเหล่านี้ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของจิตใจ

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตัวบุคคล
แต่อยู่ที่ โครงสร้างที่สร้างเงื่อนไขที่ทำให้คนไม่ต้องคิด
เด็กที่ตั้งคำถามมากเกินไปมักถูกมองว่า “ยาก” หรือ “ดื้อ” และระบบการศึกษาให้รางวัลกับการจำและการตอบถูก ไม่ใช่การตั้งข้อสงสัย
สื่อเองก็ออกแบบมาเพื่อกระตุ้นอารมณ์ ไม่ใช่ให้ใช้วิจารณญาณ
พอระบบทั้งหมดดึงไปทางเดียวกัน การ “คล้อยตามอัตโนมัติ” จึงกลายเป็นปกติของจิตใจที่ยังไม่ฝึก