SIAMZONE.COM

เหรอ เรากลับดูแล้วโคตรชอบเลย เดินยิ้มออกมาจากโรงหนัง

ดูหนังเรื่องนี้จบ แล้วนึกถึงเพลง "ไว้ใจ" ของพี่หนุ่ย ไมโคร
เพลงมีเนื้ออยู่ว่า " เพราะรักจึงยอมไว้ใจ จึงหลงเชื่อใจทุกอย่าง...
จุดจบก็คือความเสียใจ มันเลวร้ายกว่าทุกๆครั้งๆ..."(อะไรทำนองนี้หละ)
เรื่องนี้ก่อนไปดู ก็ไม่ค่อยแน่ใจ เพราะหนังของวูดดี้ อัลเลน ที่เอาแน่เอานอนไม่ค่อยได้
แต่เพราะเคยเห็นผลงานดีๆของเขาก็พอมีอยู่บ้าง + ค่ายเอเปกเขาเลือกมาฉายก็เลยตัดสินใจเข้าไปดู

หนังเป็นเรื่องของพระเอกซึ่งเป็นคนเขียนบทตลก โดยได้แรงบันดาลจากเพื่อนต่างวัยที่มักมีตลกเล่นคำคมๆ และคำแนะนำที่น่าทึ่ง ที่เสียอย่างเดียวเคยเป็นโรคจิต ผสมกับอารมณ์ศิลปินที่อ่อนไหวง่าย ก็เลยกลายเป็นหนังยุ่งๆ วุ่นวายของพระเอกเรื่องนี้ขึ้นมา...
จะเรียกหนังก็เรียกได้ไม่เต็มปาก เพราะตลอดชั่วโมงครึ่ง เต็มไปด้วยบทพูด ที่มากยิ่งกว่าละครโทรทัศน์ซะอีก ภาษาภาพไม่ค่อยมีให้เห็นเลย พูดตลอด พูดเร็ว ฟังก็ไม่ค่อยทัน อ่านก็ยังไม่ค่อยทันเหมือนกัน
มาพูดถึงมุขของหนัง ผมว่าความคม+มันส์ของบท ยังสู้ละครแม่มดสาวพราวเสน่ห์ (bewitch)ที่ดูทาง UBC เมื่อคืนไม่ได้เลย

ดูจบแล้วรู้สึกโล่งใจ จบซะที
บทตลกประโยคสุดท้าย เมื่อมาดูตอนจบ ไม่ขำเลยนะครับที่บอกทำนองว่า
"ทุกคนมันก็มีทุกข์ มีปัญหากันทุกคนนั้นหละ"
แน่ละสิ ความทุกข์ที่ชัดเจนที่สุดของผมก็คือการที่หลงเข้ามาดูหนังเรื่องนี้ เพราะความไว้ใจนี้หละ

ดังนั้นสำหรับ Anything Else อยากได้ C- หรือ D+ ก็เลือกเอาเองก็แล้วกันครับ

ค่ายเอเปกคราวหลังกรุณาสกรีนหนังที่จะเอามาฉายสักหน่อยนะครับ
ถ้าเจอหนังแบบนี้บ่อยๆ เดี๋ยวความไว้ใจจะหมดนะครับ
:' P

เครียด