SIAMZONE.COM

คำเตือน: บางส่วนของคำวิจารณ์นี้เหมาะกับผู้ที่ชมภาพยนตร์เรื่องนี้แล้วเท่านั้น เรื่องนี้ก็ดี แต่ถ้าตอนจบข้าวเหนียวได้กลับมาอยู่กับหมูปิ้งคนดูน่าจะซึ้งมากกว่าค่ะ

ชอบครับ ก็สนุกดี เศร้าตอนสุดท้ายจริงๆ

คำเตือน: บางส่วนของคำวิจารณ์นี้เหมาะกับผู้ที่ชมภาพยนตร์เรื่องนี้แล้วเท่านั้น ประทับใจมากเนื้อหาก็ดีทุกคนแสดงได้ดีสุนัขทุกตัวแสดงหนังได้เก่งมากแต่ไม่ควรจบแบบนี้ควรจะจบโดยให้ทุกคนมีความสุขแต่ก็สนุกมากครับขอให้มีภาพยนตร์แบบนี้มีอีกเยอะๆครับ

ไม่ได้เรื่องเลยครับทำดีๆหน่อยจิ คนดูจะได้มีกำลังใจ บ้างนะฮะ

เศร้ามากเลยอ่า หนังบวกกับซาวด์เพลงทำให้ยิ่งเศร้าหนักเลย ประทับใจดี เรื่องนี้เจ้าหมาเป็นพระเอกไปเลย ดูแล้วซาบซึ้งหัวใจยิ่งนัก

เกรซ (ข้าวเหนียว) เล่นดีมาก ตอนจบร้องไห้ไม่หยุดเลยพอไปโรงเรียนตอนที่เพื่อนพูดถึงร้องไห้เลยล่ะหลังจากที่ดูเสร็จเริ่มชอบ เกรซ มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เลยล่ะ

เราว่าเน่านะ สั้นไปมากๆ พอดูได้ละกัน เรื่อยๆ

รู้สึกว่าเรื่องนี้นั้นมีกาละแมกับหมูปิ้งเท่านั้นที่เล่นดีนะขอรับ

สนุกดีค่ะ.. ชอบหมากันอยู่แล้วอ่ะ ดูฉากไหนก็น่ารัก.. ธรรมชาติของหมามันดีอ่ะ บริสุทธิ์ดี แอบน้ำตาไหลตั้งแต่ต้นเรื่องเลย สงสารแม่ของหมูปิ้งมาก.. หนังเรื่องนี้ถ่ายทอดความรักของแม่(หมา)ถึงลูก(หมา)ได้ดีมาก ภาพอาจจะไม่มีอะไรแปลก แต่เป็นสิ่งธรรมดาที่เรามักจะมองข้าม จุดเด่นของเรื่องนี้.. คงเป็นที่เอาความธรรมดามาทำให้มันไม่ธรรมดาแหละ ไปดูกันเถอะค่ะ.. ถ้าคุณรักหมานะ รับรองว่าไม่ผิดหวังแน่ๆ.. มิ้มเป็นคนรักหมาอยู่แล้ว แต่แฟนนี่เฉยๆ พอดูเรื่องนี้จบ.. เค้าก็อยากเลี้ยงขึ้นมาเลยค่ะ ^_^

เรื่องราวความผูกพันของ ข้าวเหนียว ที่เป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง กับ หมูปิ้ง ลูกสุนัขจรจัดตัวน้อยที่เธอแอบเลี้ยงไว้ในบ้าน ความรักและสายใยที่แน่นหนามากขึ้นเรื่อยๆ ของทั้งคู่ เกิดจากความเหงาที่ขาดความรักจากครอบครัวเหมือนๆ กัน จะต่างกันตรงที่ฝ่ายหนึ่งถูกทอดทิ้ง ส่วนอีกฝ่ายแม้จะเคยได้รับความรักอย่างเต็มที่ แต่ก็มีเหตุที่ทำให้ต้องพลัดพรากจากกัน

การเล่าเรื่องเป็นไปตามสูตรสำเร็จของภาพยนตร์ทั่วไป ตั้งแต่เริ่มแรกที่ปูพื้นบอกเล่าความเป็นมาของตัวละคร คือ ข้าวเหนียว และ หมูปิ้ง จนเมื่อทั้งคู่มาพบกันและเริ่มก่อสายใยความผูกพันให้มากขึ้นๆ ทุกวัน จนเรียกได้ว่าเป็นความรัก แต่แล้วก็ต้องมีเหตุให้ต้องแยกจากกัน นำไปสู่การตามหา ซึ่งทั้งคู่จะได้พบกันอีกครั้งหรือไม่ ในรูปแบบใดนั้น เป็นสิ่งที่ผู้ชมต้องค้นหาจากตัวภาพยนตร์เอาเอง ซึ่งในตอนจบของเรื่องนี้นั้น ก็จบในแบบที่เรียกว่าจงใจให้เป็นไปเอามากๆ

เมื่อมองภาพรวมของเรื่องนี้ นับว่ายังไม่สามารถเรียกอารมณ์คนดูได้อย่างเต็มที่ เหมือนจะซึ้งแต่ก็ซึ้งไม่เต็มที่ เหมือนจะเศร้าแต่ก็ไม่สะเทือนใจเท่าที่ควร ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะตัวนักแสดง คือ เกรซ - นวรัตน์ เตชะรัตนประเสริฐ ซึ่งรับบท ข้าวเหนียว ยังสื่อความรู้สึกในส่วนที่เป็นดราม่าได้ไม่ดีนัก สีหน้าและแววตาที่ยังดูแข็งๆ ไปบ้างในฉากเศร้าเรียกอารมณ์ ส่วนในฉากเล่นสนุกสนานหยอกล้อกับ หมูปิ้ง กลับทำได้ดีเป็นธรรมชาติมากกว่า

ผู้กำกับสามารถดึงเอาความน่าเอ็นดูในฉากลูกสุนัขตอนเด็กที่น่ารักน่าชังออกมาได้อย่างเต็มที่ ดังนั้นฉากที่คนดูจะเข้าถึงเรื่องราวได้มากที่สุด คงเป็นช่วงที่เกิดความสัมพันธ์น่ารักๆ ของ ข้าวเหนียว และ หมูปิ้ง นั่นเอง ที่ดูแล้วคงอดอมยิ้มตามไปด้วยไม่ได้

ในส่วนของสาระที่แฝงเอาไว้ในเรื่องราว ไม่ว่าจะเกี่ยวกับสุนัขจรจัด หรือชีวิตเด็กขายพวงมาลัย ก็เสนออกมาอย่างบางเบา ทั้งที่ควรจะเน้นหนักมากกว่านั้น ทั้งตอนที่มีรถมาตระเวนซื้อสุนัขไปขาย และตอนที่พระในวัดบอกว่าวันๆ หนึ่งมีคนเอาสุนัขมาปล่อยทิ้งมากมาย ซึ่งควรจะชี้ให้เห็นภาพที่ดูแล้วเกิดความสะเทือนใจและสงสาร เช่น ภาพของสุนัขที่โดนจับหรือภาพของสุนัขจรจัดที่ถูกทิ้งอยู่เต็มวัด แต่เท่าที่เห็นในเรื่องก็มีเพียงแค่การพูดถึงแค่นิดหน่อยแล้วอยู่ๆ ก็จบประเด็นนั้นไปเลย เหมือนกับขอสอดแทรกเข้ามาให้คนดูได้สะกิดใจนิดหน่อยเท่านั้นก็พอ

ส่วนเรื่องของเด็กขายพวงมาลัยก็ดูจะไม่สมเหตุสมผลในชีวิตจริงเป็นอย่างมาก กับความเป็นอยู่ที่ดูจะสุขสบายเกินไป อีกทั้งยังมีฉากโต้เถียงกับแก็งค์ขายพวงมาลัยอีกกลุ่มด้วยถ้อยคำหยาบคายทั้งที่เป็นภาพยนตร์เด็กๆ บวกกับมุขแบบไม่ขำเท่าไร ที่ไม่รู้ว่าจะใส่เข้ามาทำไม

โดยสรุปสำหรับ ข้าวเหนียวหมูปิ้ง ด้วยความที่เป็นเรื่องราวใสๆ ที่ดูแล้วคงหลงรักน้องหมูปิ้งและลูกสุนัขทั่วไปมากขึ้นอีกเป็นกอง อย่างน้อยคงทำให้คนที่ดูจบหันกลับไปมองชีวิตเล็กๆ ของสุนัขที่เดินหิวโซอยู่ข้างถนนกันบ้าง