ย้อนกลับไปตอนก่อนจะสมัครทั้ง 2 รุ่น ผมกับพี่อั้มตกลงกันว่าจะลงรุ่น Double men ด้วยกันก่อน ด้วยความที่คิดว่า การลงแข่งทีม 4 คนนั้นคงไม่ทำให้เราทั้งคู่เหนื่อยกันมากนัก

แต่เมื่อถึงงานแล้วกลับไม่เป็นอย่างที่คิด คืนแรกหลังจาก Relay จบ ทุกคนต่างประสบปัญหาคือ ”นอนไม่หลับ“ อะดรีนาลีนจากความตื่นเต้นที่พุ่งปรี๊ด ความเครียดและความกดดันทั้งหมดจากการตื่นสนามแรก ทำให้เราทั้งคู่อยู่ในโหมดที่ระบบประสาทถูกกระตุ้นค้างโดยปริยาย

แข่งวันแรกเสร็จ 3 ทุ่ม วันต่อมาต้องแข่งเที่ยงตรง เวลานอนคนละ 4-5 ชม แบบหลับๆตื่นๆ มันกลายเป็นปัจจัยที่นอกเหนือการควบคุม

”100 วัน“

คือระยะเวลาที่แสนสั้น จากการเปลี่ยนโหมดจาก Pure strength athlete มาสู่ Hybrid ที่วิ่งได้เร็ว ความแข็งแรงและมวลกล้ามที่พวกเราบรรจงปั้นกันมา มันกลายเป็นตัวคูณความเหนื่อยล้าเมื่อต้องแบกมันวิ่งนานๆ

”แต่ 100 วัน“

นั้นเพียงพอสำหรับการวางแผนการฝึกเพื่อหวังที่จะจบ Race ฝั่งพี่อั้มคือ CEO ซูเปอร์ดารา ที่งานรัดตัวเป็นพัลวัน แต่ก็ยังฝ่าดงรถติดมาซ้อมได้อย่างไม่ลดละ และตัวผมเองก็เดิมพันใน 100 วันนี้ ว่าไอ้เข่าที่เจ็บเรื้อรังมานาน มันต้องกลับมาทำงานให้ผมได้จนจบล่ะวะ

”ผ่านไป 100 วัน“

แม้จะจบด้วยเวลาไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง แต่ประสบการณ์ครั้งแรกในสนามนั้นสวยงามกว่าที่คิด มีหลายอย่างที่ต้องกลับไปแก้ไข และอีกหลายอย่างที่ทำให้ภูมิใจจนยิ้มแป้น ที่แน่ๆคือเส้นทางนี้มันเพิ่งจะเริ่มเอง

สุดท้ายนี้ ขอขอบคุณพลังอันล้นหลามของพี่อั้ม ที่ลากเด็กอ้วน 100โล อย่างนนท์ให้วิ่งได้จนจบ และคอยซัพพอร์ททุกอย่างเสมอมาครับ

ขอตอบแทนพี่ทีหลังด้วยสถิติที่ดีขึ้นรายการหน้าครับ @atichart9