SIAMZONE.COM

สะเทือนใจมากตอนอ่านข่าวปี 2520
เชื่อว่าคนข่มขืน และคนฆ่า ยังไม่ได้รับโทษสาสม
เพราะมีคนใหญ่ ๆ ในละแวกนั้นแยะ
ควรถือโอกาสนี้เปิดโปงว่าพวกนี้อยู่กันอย่างไรในขณะนี้
ไป research ดูทีละรายว่ามันได้รับกรรมชั่วหรือไม่ และมันคิดอย่างไร
เรื่องนี้ดีมาก เป็นการตอกย้ำให้เห็นถึงตราบาปของคนที่นั่นส่วนหนึ่งที่เป็นคนเลวมาก

อยากดูมากเลย น่าจะเป็นอุทาหรณ์สั่งสอนผู้ชายในสังคมสมัยนี้ได้บ้างนะ เผื่อมีลูกผู้หญิงจะได้นึกถึงอกเค้าอกเราบ้าง น่าจะเป็นตัวอย่างของโลกภายนอกที่ดูโหดร้ายในมุมหนึ่ง ว่าผู้หญิงทุกคนควรระวังตัวให้มากเพราะภัยมีอยู่รอบด้าน

อยากดูมาก เพราะเป็นเรื่องเกี่ยวกับอำเภอตัวเอง ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน เกิดไม่ทัน แต่ชื่อเรื่องรู้สึกตรงไปหน่อย ในฐานะเด็กพรหมพิรามก็อยากให้เปลี่อนชื่อเหมือนกัน รู้สึกตัวเองบาปไปด้วยถึงแม้จะไม่ใช่ตัวเองทำ เพราะชื่อเรื่องคนบาปพรหมพิรามมันก็เลยดูเหมารวมไปหมดทั้งอำเภอ

แล้วคนที่ข่มขืนทั้งหมดจำคุกกี่ปีล่ะ นี่มันผ่านมา 26 ปีแล้วมั้งป่านนี้คงได้ออกกันมาบ้างแล้ว แล้วเขาจะรู้สึกอย่างไรกับหนังเรื่องนี้.....จากที่ได้อ่านมาทำกับผู้หญิงขนาดนี้...ลงโทษติดคุกเท่านั้นหรือไง.....กัน

คิดว่าดีที่มีหนังแบบนี้ออกมา และอยากให้ทำเป็นสารคดีด้วยซ้ำไป คืออยากเห็นหน้าพวกสัตว์นรกพวกนั้นว่ามันได้รับกรรมหรือพ้นโทษออกจากคุกมาแล้ว

ผมว่านะชื่อเรื่องไม่ค่อยน่าดูหรอก เพราะคนที่อื่นเค้าไม่รู้ว่าเป็นที่ไหน
คนพิโลกก็ไม่ค่อยอยากดู โดยเฉพาะคนพรหมพิราม ความรู้สึกว่าตัวเองจะกลายเป็นคนไม่ดีอ่ะ

ไม่อยากดู คือว่ามันเป็นอุทาหรณ์สอนใจผู้หญิง ว่าควรป้องกันตัวอย่างไร ทำยังไงถึงจะพ้นคนเลวพวกนี้ได้ ดูแล้วท้อใจ น่าสงสาร หนังประเภทนี้ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้ออกฉาย แต่อยากให้ลดความรุนแรงลงบ้างเพราะ ไม่ใช่มาบอกว่า ในโลกแห่งความจริง มันรุนแรงและน่ากลัวยิ่งกว่านี้ แต่ถ้าเด็กดู(เด็กที่ไม่มีความคิด) อาจเอาเป็นเยี่ยงอย่าง และที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้น ผู้ใหญ่สมัยก่อนเค้าเคยเล่าให้ฟังว่า สมัยก่อนไม่น่ากลัว ไม่อันตรายเหมือนสมัยนี้ แต่เหน่งคิดว่าสมัยก่อนกับสมัยนี้ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ เพียงแต่มีความรุนแรงทวีคูณขึ้น และมีความรุนแรงมากขึ้นกว่าเดิม ดูแล้วก็อยากให้ผู้มีกฎหมายในมือ ลงโทษให้เด็ดขาด อ้อ...การรถไฟเหมือนกันนะไม่ทราบว่าการ์ดตอนนี้จะใจร้ายเหมือนกับเมื่อก่อนมั๊ยน้อ ?

สมัยนั้นมีข่าวเล็ก ๆ ประเภท "ก่อนขึ้นแท่น" เสนอในไทยรัฐ (ฉบับอื่นไม่รู้มีไหม เพราะที่บ้านอ่านไทยรัฐ กับ สมัยนั้น นสพ.ไม่มากขนาดนี้) ข่าวที่นี้มีการเสนอข่าวว่า มีผู้หญิงหรือภาษาข่าวบอกว่าหญิงไทยไม่ทราบชื่อถูกรถไฟทับคอ ร่างขาด เป็น 3 ท่อนที่พรหมพิราม พิษณุโลก ข่าวนี้ทีแรกก็เป็นแค่ข่าวอุบัติเหตุธรรมดา แต่ต่อมามีการขุดคุ้ยจากนักข่าวท้องถิ่น โดยเริ่มตั้งแต่ว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนในท้องถิ่น ทำไมอยู่ดี ๆ มาถูกรถทับตายที่นี่ได้ และคนแถวนั้นก็ไม่รู้จัก ทำไมอยู่ ๆ ถึงมาที่อำเภอนี้ แสดงว่าต้องถูกฆ่าตายมาจากที่อื่นแล้วนำมาอำพรางคดี หรือ ตกรถไฟแล้วถูกรถทับตายซึ่งสมัยนั้นเกิดบ่อยเพราะพวกชอบปีนหลังคารถไฟนั่งฟรี
เมื่อตรวจเช็กที่การรถไฟ ก็ไม่พบว่าเกิดอุบัติเหตุคนตกรถไฟบริเวณนั้น ซึ่งมีรถไฟผ่านในช่วงราว ๆ 3 ทุ่ม (ไม่แน่ใจแต่เป็นช่วงกลางคืน) และเมื่อชันสูตรพลิกศพกับไปสืบสวนในพื้นที่จึงพบความจริงที่น่าตกใจว่า ผู้หญิงคนนั้นถูกการ์ดรถไฟไล่ลงจากรถกลางดึกเพราะไม่มีเงินค่าตั๋ว พอดีกับในช่วงนั้นมีงานบุญอะไรสักอย่าง ทำให้มีชาวบ้านที่พึ่งกลับจากร่วมงานมาจำนวนมาก มาพบกับผู้หญิงคนนี้เดินตามทางรถไฟอยู่ จึงนำไปข่มขืน
ครั้งแรกจำนวนที่ข่มขืนก็ไม่มาก แต่มีการตามพวกผู้ชายที่เมาเหล้าจากในงานอีกมาร่วมด้วย โดยทยอยกันมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งคนสุดท้ายที่นอกจากจะข่มขืนแล้วยังเผลอบีบคอผู้หญิงคนนั้นให้ด้วย ทำให้เสียชีวิต
การสอบสวนผู้ต้องหา พบสิ่งที่น่าสังเวชใจอีกมาก เช่น มีช่วงหนึ่งที่ผู้หญิงถูกข่มขืนไปรอบหนึ่งแล้วจนสลบ ได้ฟื้นขึ้นมาและลุกขึ้นวิ่งหนีไปตามทางรถไฟ ได้มีกลุ่มพวกนี้วิ่งไล่ตามไปทั้ง ๆ ที่แก้ผ้ากันหมด หรือการสารภาพครั้งแรกที่จำเลยบางคนบอกว่า ผู้หญิงคนนี้วิ่งหนีไปโดนรถไฟชนตายเอง แต่ภายหลังก็สารภาพความจริงว่า ถูกบรรดาชายหื่นทั้งหลายบีบคอตายเองแล้วกลัวความผิด จึงนำศพไปให้รถไฟทับตาย
มีหลักฐานชิ้นหนึ่งที่ทำให้ตำรวจไม่เชื่อว่าเป็นอุบัติเหตุ คือ เหล่าจำเลยได้ทำพิธีทางไสยศาสตร์เพื่อสะกดวิญญาณศพด้วย แต่ไม่แน่ใจว่าเป็นวิธีไหน จะใช่ใส่เสื้อกลับด้านหรือเปล่าจำไม่ได้
ข่าวนี้ในสมัยนั้นครึกโครมมาก เพราะมีผู้ต้องหา ถ้าจำไม่ผิดน่าจะ 13 คนหรือมากกว่านั้นยังไงนี่แหละ และไทยรัฐนำเรื่องหรือการสอบสวนผู้ต้องหามาลงรายละเอียดในหน้า 1 ทุกวัน ที่จำได้แม่นคือผู้ต้องหารายสุดท้ายที่ฆ่า โดยสารภาพว่า ข่มขืนผู้หญิงนี้ไปรอบหนึ่งแล้ว และผู้หญิงเดินไปล้างเลือดที่ข้างบ่อน้ำ จำเลยได้ตามไปจะข่มขืนซ้ำอีก แต่ผู้หญิงบอกว่า ไม่พออีกหรือ และพยายามขัดขืน จึงจับผู้หญิงมานั่งพิงแบบกึ่งนั่งกึ่งนอนที่โคนต้นไม้และลงมือข่มขืน พร้อมกับบีบคอไปด้วย จนเสียชีวิต
หลังจากข่าวนี้ก็มีการสืบหาการ์ดรถไฟคนที่ไล่ผู้หญิงลงจากรถ ก็พบตัว โดยการ์ดนั้นสารภาพว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ซื้อตั๋วรถ โดยอ้างว่าไม่มีเงิน เพราะกำลังจะไปตามสามี ขอนั่งไปลงพิจิตร แต่การ์ดไม่อนุญาต โดยอ้างว่าผิดระเบียบ และไล่ให้ลงสถานีพรหมพิราม ซึ่งเป็นสถานีเล็กจนต้องมาประสบชะตากรรมดังกล่าว
ประเด็นนี้มีการพูดถึงอย่างกว้างขวางมากว่าทำไมรถไฟต้องโหดร้ายขนาดนั้น อย่างน้อยก็น่าจะรอให้ถึงสถานีระดับจังหวัดที่มีคนหรือเจ้าหน้าที่ประจำอยู่ก่อนแล้วให้ลงก็ได้ จำได้ว่ามีพวกองค์กรสตรีกับนักการเมืองออกมาพูดกันหลายคน แล้วก็เงียบ ๆ ไปไม่รู้ว่ารถไฟยังมีนโยบายไล่ลงจากรถอีกหรือเปล่า
การ์ตูนของประยูร จรรยาวงศ์ เขียนบันทึกเหตุการณ์นี้ไว้ด้วยรูปผู้หญิงเปลือยวิ่งหนีไปตามทางรถไฟ โดยมีสัตว์ป่าในร่างคนวิ่งไล่ตามหลังมาเป็นพรวน และคอลัมน์ของซูมก็เขียนประเด็นนี้เอาไว้ด้วยเหมือนกัน
ผู้ต้องหาทั้งหมดถูกจับ และถูกตัดสินจำคุกแต่จำไม่ได้แล้วละครับว่าคนละกี่ปี
ที่จำไม่ได้อีกอย่าง คือ เหตุการณ์นี้ผ่านมา 27 ปีแล้วหรือนี่

ความเป็นจริง นั้นผู้หญิงคนนี้โดนแบบนี้จริง ๆ หรือว่าเป็นการแต่งเติมบทบาทให้น่าดูเท่านั้นเอง เพื่อเพิ่มอรรถรสของคนดูหนังหรือเปล่า อยากทราบเนื้อเรื่องจริง ๆ ไม่ทราบว่าหาอ่านได้ที่ไหนค่ะ

อยากดูมากๆ เห็นว่ากันว่าถ่ายทำดี