SIAMZONE.COM

นายขนมต้มลูกชายของนายเกิดและนางอี่ชาวบ้านกุ่ม แขวงขุนเสนา มีพี่สาวชื่ออีเอื้อย ทั้งสามถูกพม่าฆ่าตายตั้งแต่ขนมต้มยังเด็ก จึงอาศัยอยู่กับหลวงตาคงวัดปีกกาจนเติบใหญ่ นายขนมต้มถูกอ้ายดำรังแก แต่มีชายนิรนามช่วยไว้ ทำให้ขนมต้มเห็นคุณค่าของแม่ไม้มวยไทย จึงขอร้องให้ชายนิรนามสอนให้แต่ถูกปฏิเสธ

นายสอนและอ้ายดำขอท้ามวยกับชายนิรนามถึงสองครั้งสองคราแต่ถูกปฏิเสธ ขนมต้มขอสู้กับอ้ายดำและเป็นฝ่ายชนะ นายสอนผู้เป็นพ่อจึงขอแก้มือ ทำให้รู้ว่าชายนิรนามคือคนที่เขาตามหา หวังให้ร่วมรับศึกกับพม่า ทำให้ทั้งหมดร่วมใจกันคิดสู้พม่า หลังจากนั้นขนมต้มกับอ้ายดำก็เป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่นั้นมา

จากนั้นขนมต้มได้ลาหลวงตาคงเดินทางร่วมกับอ้ายดำไปป่าโมกเพื่อฝึกวิชามวยเพิ่ม โดยขนมต้มไปอาศัยอยู่กับทองอยู่และนางยมซึ่งเป็นญาติ ขณะที่อ้ายดำไปหาครูเสา

ข่าวข้าศึกพม่าประชิดกรุงศรีฯ และจะมีทัพพม่าผ่านทางป่าโมก พันเพชรกับครูสุกได้วางแผนดันอ้ายเปลวเป็นนายทัพโดยเรียกครูเสากับทองอยู่มาประชุม ครูเสาได้ต่อว่าครูสุกที่ให้อ้ายเปลวออกไปรบกับพม่าโดยไม่ให้พวกตนไปด้วย ครูสุกบอกว่าพวกครูเสาเป็นเพียงทัพหลังหาใช่ดั่งอ้ายเปลวที่เป็นเหมือนนายทัพและกล่าวว่าหากคิดว่ามีฝีมือดีก็ลองดู

วันต่อมาอ้ายดำและอ้ายเทียบนำพวกแอบซุ่มโจมตีฆ่าพม่าได้ยี่สิบคน แต่อ้ายดำได้รับบาดเจ็บ ครูสุกจึงมีความโกรธแค้นที่อ้ายดำและอ้ายเทียบพร้อมพรรคพวกทำได้เช่นเดียวกับอ้ายเปลว อีกทั้งทราบข่าวว่าขนมต้มกับออนุ่น ซึ่งเป็นฝ่ายสอดแนมกำลังเดินทางไปกรุงศรีฯ จึงตามไปดักรอในป่าที่โพงเพง

เมื่อประจันหน้ากันแล้ว ครูสุกได้ใช้แม่ไม้มวยไทยกับขนมต้มจนได้รับบาดเจ็บและฆ่าออนุ่นตาย เหตุเพราะต้องการทราบว่าขนมต้มเรียนแม่ไม้มวยไทยมาจากใคร เพราะคนๆ นั้นคือคนที่ครูสุกตามหาอยู่ อีกทั้งหมายจะฆ่าขนมต้มด้วย แต่ชายนิรนามมาช่วยไว้ทัน

เมื่อทุกคนทราบว่าครูสุกดักทำร้ายขนมต้มและฆ่าออนุ่นตาย จึงมีความโกรธแค้นและยกพวกมาจับครูสุก ครูสุกขัดขืนและหนีไป ส่วนอ้ายเปลวโดนจับและกักตัวไว้ แต่จั๊กกะจั่นแอบมาช่วยให้อ้ายเปลวหนีไป

หลังจากทุกคนทราบว่าครูสุกและอ้ายเปลวหักหลังคนไทยด้วยกัน โดยอ้ายเปลวนำทัพพม่าบุกป่าโมก จึงให้ขนมต้มกับอ้ายมิ่งขึ้นกรุงศรีฯ ขออาวุธและทหารมาช่วย แต่ระหว่างทางเจอครูสุกดักรอขอประลองมวย ครูสุกแพ้จึงคิดใช้ดาบฆ่าขนมต้ม แต่ชายนิรนามมาช่วยไว้ทันและฟันครูสุกคอขาดกระเด็น จากนั้นทั้งสองจึงเดินทางต่อแต่ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

ฝ่ายป่าโมกโดนพม่า ซึ่งมีอ้ายเปลวเป็นคนนำทัพโจมตี ทำให้นายสอน ครูทองอยู่ ครูเสา จั๊กกะจั่น มะขาม อ้ายดำ ตายสิ้นรวมทั้งพันเพชรด้วย ทำให้อ้ายเปลวเกิดความละอายใจและด้วยความแค้นจึงวิ่งไล่ฆ่าพม่าและคนไทยด้วยกันโดยไม่ยั้งคิด กรรมตามสนองอ้ายเปลวคนขายชาติ มังทอคะยาสั่งจับอ้ายเปลวเป็นเชลยรวมกับคนไทยคนอื่นด้วย

ที่ค่ายกักกันมีการเกณฑ์เชลยไทยมาสร้างเจดีย์หลวงตามความประสงค์ของพระเจ้ามังระ ขนมต้มกลายเป็นเชลยศึกและเมื่อทราบเรื่องราวต่างๆ จากอ้ายโตจึงเกิดความเดือดดาล เมื่อเจอกับอ้ายเปลวทั้งคู่จึงต่อสู้กันด้วยลีลาแม่ไม้มวยไทย แต่มังสุรนาถมาห้ามไว้และกล่าวว่า เหตุใดคนไทยจึงชอบมีเรื่องวิวาทกันและสั่งให้ทั้งสองสู้กัน หากใครแพ้จะถูกบั่นหัวเสียบประจาน ผลออกมาขนมต้มเป็นฝ่ายชนะ เพื่อไม่ให้เป็นการขายหน้าแผ่นดินไทยขนมต้มจึงต่อยอ้ายเปลวจนตาย ตายด้วยน้ำมือคนไทยด้วยกันดีกว่าถูกพม่าบั่นคอเสียบประจาน

ตราบจนถึงวาระที่พระเจ้ามังระจัดฉลองพระเจดีย์ จึงได้มีพระราชโองการให้เบิกตัวนายขนมต้มจากที่คุมขังมาแสดงฝีมือมวยไทยหน้าพระที่นั่งโดยมีเดิมพันว่า หากขนมต้มแพ้จะถูกบั่นคอ แต่หากชนะขนมต้มประสงค์สิ่งใดก็ทูลขอได้ การต่อสู้มวยไทยของขนมต้มเป็นไปตามลีลาแม่ไม้มวยไทยที่เป็นต้นตำรับขนานแท้ จนเอาชนะพม่าได้ถึงสิบคนในเวลาเพียงกะลายังไม่จมน้ำ

พระเจ้ามังระทรงให้รางวัลแก่ขนมต้มเป็นนางสนมถึงสองคน เพื่อไปทำเมียแต่ขนมต้มปฏิเสธ และทูลขอให้พระเจ้ามังระทรงพระราชทานอภัยโทษแก่คนไทยได้เป็นอิสระ ไม่ตกเป็นเชลยของพม่าอีกต่อไป พระเจ้ามังระเป็นกษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำ ทรงปลดปล่อยคนไทยเป็นอิสระจากการตกเป็นเชลยศึกของพม่าและทรงตรัสชมขนมต้มว่า "คนไทยนี้มีพิษสงรอบตัว แม้มือเปล่ายังเอาชนะคนได้ถึงเก้าคนสิบคน นี่หากว่ามีเจ้านายดี มีความสามัคคีกัน ไม่ขัดขากันเองและไม่เห็นแก่ความสุขส่วนตัวและตระกูลแล้ว ไฉนเลยกรุงศรีอยุธยาจะเสียทีแก่ข้าศึก ดั่งที่เห็นอยู่ทุกวันนี้"