SIAMZONE.COM

เพิ่งได้มีโอกาสดูเรื่องนี้... และเป็นครั้งแรกที่มาเขียนคำวิจารณ์ให้กับหนังอย่างจริงจัง

ถึงจะไม่ค่อยได้มีสมาธิดูซักเท่าไรในตอนแรกๆ แต่ก็ยังดูรู้เรื่อง อาจจะเป็นเพราะว่าเรื่องนี้ดำเนินไปอย่างเนิบๆ เรียบๆ เหมือนจะพยายามให้ผู้ชมได้เข้าถึงว่ามันเป็นชีวิตจริงๆ ซึ่งก็ถือว่ากำกับออกมาค่อนข้างใช้ได้

ตัวเอกทั้ง 2 ตัวแสดงได้ดี

เฉียนปอหลิน แสดงเป็น โออิชิ ซึ่งเป็นผู้ชายที่โดนกดดันจากคนรอบข้าง แต่ก็โทษคนรอบข้างมากๆไม่ได้ เพราะเจ้าตัวเองก็เหมือนเป็นคนมนุษย์สัมพันธ์แย่เข้าขั้นวิกฤต รู้สึกตลอดเวลาว่าโดนสังคมรังเกียจ (ทั้งๆที่ ถ้าเปิดใจให้คนรอบข้างบ้างก็พอแล้ว) ฉากที่ไม่ต้องพูดเฮียเฉินของเราแสดงได้ดีทีเดียว สายตาของคนที่โมโหแต่กั๊กไว้มันฉายออกมา (เอ๊ะ ยังไง) แต่พอฉากพูดกลับดูเกร็งๆ (หรืออาจจะสมควรเกร็ง เพราะว่าวันๆนึงตานี่ไม่ค่อยจะเคยได้พูดจากับใครเขา)

เรนะ ทานากะ แสดงเป็น มิจิรุ แสดงได้น่ารักมาก ไม่เคยติดตามผลงานมาก่อนเลยไม่รู้ว่ามีผลงานมามากน้อยแค่ไหน แต่เท่าที่ดูยังเด็กอยู่เลย แสดงได้ดีจริงๆ ยิ่งตอนฉากเรียกแม่นี่น่าสงสารมาก (แต่ฉากในห้องทำงานพ่อยิ่งกว่า) บทของมิจิรุดูเหมือนจะไม่มีอะไร แต่ที่จริงแล้วกลับลึกซึ้งซับซ้อนยิ่งกว่าโออิชิซะอีก เธอเป็นคนโชคร้าย ทำให้เกลียดความกลัว และนั่นเองที่ทำให้ชีวิตเธอเหมือนกับหยุดอยู่กับที่ ไม่กล้าออกนอกบ้าน ไม่ออกไปหาพูดคุยกับคนใหม่ๆ ไม่กล้าเดินหน้าต่อไป

ในแง่ความรักของสองคนนี้ถือว่าวางไว้อย่างเรียบง่ายและสวยงาม คนหนึ่งหลบหนีเข้ามาในบ้านเพราะชีวิตถึงทางตัน ในขณะที่อีกคนหมกตัวอยู่ในบ้านเพราะไม่กล้าที่จะดำเนินชีวิต สุดท้ายแล้วทั้งสองกลับเป็นแรงให้กันและกัน เป็นแรงให้มีชีวิตอยู่และหาหนทางก้าวเดินต่อไป

โดยรวมแล้วถึงเรื่องนี้จะมีวิธีการดำเนินเรื่องแบบเนิบๆ แต่ก็มีการวางเรื่องเอาไว้ซับซ้อนอยู่เหมือนกัน ค่อยๆเฉลยปริศนาเป็นระยะๆ ถึงจะไม่ได้ตื่นเต้น แต่ก็มีแอบลุ้นบ้าง ว่ามิจิรุจะจับได้ตอนไหนว่าตาโออิชินี่แอบมาอยู่ในบ้าน

สรุปแล้วเป็นหนังรักอีกเรื่องที่ดูง่ายแต่ก็แฝงอะไรเอาไว้บ้างพอสมควร
จะมีบางช่วงที่น่าเบื่อนิดหน่อย แล้วก็แอบหงุดหงิดที่นางเอกดูเป็นคนไม่ระวังตัวเองซะเล้ย ในกดออดก็เปิดรับเค้าหมด ซึ่งมันขัดกับความเป็นจริงไปหน่อย (หรือที่ญี่ปุ่นมันโจรผู้ร้ายไม่ค่อยมี?)

ปล. รู้สึกว่าเรื่องนี้สร้างมาจากหนังสือ ยังไม่ได้อ่าน ว่าจะไปหาอ่านมาดูบ้าง