SIAMZONE.COM

หนังเงียบ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึก เจ็บปวดเหลือเกินกับฉากที่จุงวอนยืนมองดาริม ผ่านกระจก ใกล้กันแค่นั้น แต่เหมือนไกลกันสุดขอบฟ้า ดูแล้วทำร้ายความรู้สึก เจ็บหัวใจดีจัง

คำเตือน: บางส่วนของคำวิจารณ์นี้เหมาะกับผู้ที่ชมภาพยนตร์เรื่องนี้แล้วเท่านั้น ไม่ฟูมฟาย ไม่เร่งรีบ ให้ความรู้สึก สวยงามซึมลึก ดูกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ ชอบเพราะมันเหมือนชีวิตจริงๆ ของคน หากเราชอบใครก็เป็นแบบนี้แหละ ชอบความสัมพันธ์ ที่ค่อยๆงอกเงยโดยไม่แส่แสร้ง หนังไม่เศร้าครับ

หนังเรื่องนี้เติมเต็มความรู้สึกได้โดยไม่ต้องพร่ำพูดอะไรมากมาย

เรียบง่าย สวยงาม ยิ้มๆ เศร้าๆ หากคุณต้องการเรียกน้ำตา เรื่องนี้มีให้แน่นอนและไม่น้ำเน่า หนังดีมาก

สุดท้าย ถามตัวเองสิว่าคุณราศีสิงห์รึป่าว

ใครชอบหนังแนวนี้มาคุยกันนะครับ One Fine Spring Day, Wanee and Junah ,Christmas in August สำหรับผมนะ โดนทุกเรื่องเลยครับ
ยินดีคุยกับทุกคนเลย

เป็นหนังที่ดูแล้ว อยาก ยิ้มทั้งน้ำตา

ตื้นตัน แม้จะ เงียบแสนเงียบ

หนังที่ดี ดูแล้วอิ่มใจครับ
เหมาะสำหรับคนที่ชอบดูหนังโรแมนติด โดยเฉพาะแนวเกาหลี ญี่ปุ่น
ดูแล้วรู้สึกดีๆกับคุณค่าของความรัก
อยากเก็บรักษา และใช้เวลากับความรักให้คุ้มค้ามากที่สุด

หากใครที่เคยประทับใจกับหนังรักสุดโรแมนติกจากแดนกิมจิ หลาย ๆ เรื่องก่อนหน้านี้เช่น My Sassy Girl และ Il Mare คงต้องบอกว่าคุณอย่าไปดูเรื่องนี้เลย คุณไม่ชอบหรอก

แต่หากคุณเป็นคนที่เคยประทับใจผลงานจากแดนกิมจิเรื่องอื่น ๆ เช่น Wanee and Junah และ One Fine Spring Day นี่เป็นอีกเรื่องที่คุณไม่ควรพลาด

หนังดำเนินเรื่องแบบค่อยเป็นค่อยไป ไม่มีฉากเรียกน้ำตาแบบเผาเต่า แต่หนังกลับแสดงเรื่องราวที่เกิดขึ้นของตัวละครแบบเป็นกิจวัตรประจำวันมากกว่า วัน ๆ ของ จุงวอน ผ่านไปอย่างเรียบง่าย ปราศจากเหตุการณ์ตื่นเต้น ไปทำงานตอนเช้า ด้วยอาชีพเจ้าของร้านถ่ายรูป ในระหว่างวันเขาอาจออกไปให้บริการนอกสถานที่บ้าง ในสถานที่บ้าง แต่แทบทุกวัน เขามักจะพบกันเจ้าหน้าที่จราจรสาวคนสวย (มาก) ดาริมแวะเวียนมาใช้บริการเป็นประจำ หนังให้เราได้เห็นความสัมพันธ์ของทั้งคู่ที่พัฒนาไปเรื่อย เขาทั้งคู่ผูกพันกันแน่นแฟ้นมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่มีฉากโรแมนติกใด ๆ เลย

ในอีกด้านนึง หนังทำให้คนดูได้ทราบว่าจุงวอนกำลังป่วยเป็นโรคร้ายมาก คนรอบข้างเขามักจะถามเขาด้วยความเป็นห่วงถึงอาการป่วย เขาเองก็รู้อยู่ตลอดว่ามีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน แต่เขากลับไม่เคยบอกความจริงอันเจ็บปวดนี้ให้ดาริมได้รับรู้เลย

จนกระทั่งเมื่ออาการของโรคหนักจนเกินเยียวยา ประตูร้านถ่ายรูปไม่เปิดต้อนรับลูกค้าอย่างทุกวัน หญิงสาวยังคงมาหาเขาที่ร้านนั้นเหมือนเดิมทุกวัน และก็พบกับความว่างเปล่าเช่นนั้นทุกวัน เธอก็ยังเฝ้ามารออยู่ต่อไป จนกระทั่งมีเหตุการณ์ให้เธอไม่สามารถมารอเขาได้แล้ว เธอก็ยังอยากจะมาบอกลากับชายคนรักสักครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยอยู่รับเธออีกเลย เธอทิ้งไว้ได้เพียงจดหมายเท่านั้น หนังไม่ได้บอกคนดูว่าเนื้อหาในจดหมายเป็นอย่างไร ซึ่งมันคงไม่จำเป็นต้องบอก เพราะเพียงรู้ความในใจของคนทั้งคู่ แค่นี้ก็สุขและทุกข์มากพอแล้ว

ฉากสุดท้ายที่เราเห็นคนทั้งคู่ร่วมเฟรมกัน เป็นฉากที่จุงวอนมองดาริมผ่านกระจกร้านอาหาร เป็นฉากที่เจ็บที่สุดฉากนึงในบรรดาภาพยนตร์ที่ฉันเคยดูมา มันเจ็บจนบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ แม้ไม่มีคำพูดใด ๆ สักคำ จุงวอนแสดงให้เราเห็น แล้วว่าความรักของเขามากมายขนาดไหน โดยทั้งเรื่องไม่มีใครพูดคำ ๆ นี้ออกมาสักคำ

ความยอดเยี่ยมอีกประการ คือการที่จุงวอนรับรู้ตลอดเวลาถึงวาระสุดท้ายของชีวิต แต่สิ่งที่เขาทำ แทนที่จะเป็นการหมดอาลัยตายอยากกับชีวิต เขากับใช้ชีวิตเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่กระนั้น เขาก็ไม่ประมาท เขาเตรียมพร้อมรับความตายเสมอ โดยการเขียนวิธีใช้อุปกรณ์ต่าง ๆ ภายในบ้านของเขา และภายในร้านถ่ายรูปของเขา เสมือนดั่งเป็นมรดกที่เขาจะมอบให้กับผู้ที่อยู่ข้างหลัง ซึ่งในที่นี้คือพ่อของเขาเอง

หนังเรื่องนี้เป็นหนังเกาหลีที่ฉันประทับใจที่สุด ครองแชมป์อันดับหนึ่งมาเป็นเวลาหลายปี เพิ่งจะถูกโค่นแชมป์ไปไม่นานนี้จากหนังที่มีเนื้อหาใกล้กัน แต่อาจจะจี๊ดกว่าหน่อยก็คือ Wanee and Junah แต่ถึงกระนั้น ฉันก็อยากบอกว่าหนังเรื่องนี้ จะทำให้คนทุกคน รับรู้ถึงความรักที่ไม่ต้องการการตอบแทน ความรักที่บริสุทธิ์จริง ๆ