SIAMZONE.COM

ปู่วูดดี อัลเลนยังคงทำหนังแบบที่ดูแล้วรู้เลยว่าเป็นหนังใคร มุขตลกแบบปัญญาชนที่ขำไปเจ็บไปยังมาให้เห็นตลอดทั้งเรื่อง แต่ถ้าพูดถึงความกลมกล่อมอาจสู้ Midnight in Paris ไม่ได้... รึป่าว คือถ้าคนที่มาดูเรื่องนี้เพราะติดใจมิดไนต์มาแล้วคาดหวังให้เรื่องนี้เป็นแบบนั้นล่ะก็ มันไม่ใช่ล่ะ มิดไนต์มันว่าด้วยคนเกิดผิดยุค แล้วหนังก็ให้อารมณ์ nostalgia ของตัวละคร มันเลยดูสวยๆ ยิ่งถ้ารู้จักตัวละครในนั้นอยู่แล้วมันจะยิ่งฮา

สำหรับของกรุงโรมเนี่ย อัลเลนเน้นหนักไปทางความสัมพันธ์ของคน คู่รัก-คู่รัก คนดัง-สื่อ-ผู้ชม ไดอะล็อกแบบเสียดสี มุขแบบอะไรมันจะซวยปานนั้น ตัวละครบางตัวยังมีคาแรกเตอร์คุ้นๆ สำหรับคนที่ดูหนังแกมาแล้ว อย่างผู้หญิงมีเสน่ห์ นิสัยอินดี้ รักอิสระ การที่หนังคล้ายๆว่าแบ่งเป็นเรื่องเล่าของตัวละคร 3 กลุ่มที่มีกลุ่มย่อยลงไปอีก เลยรู้สึกว่าเรื่องมันยังไม่สุดเท่าไหร่ (แต่ไม่ได้รู้สึกอะไรมาก คือประเด็นมันเยอะ แต่หลายๆประเด็นเราอินได้อยู่) แต่ปู่แกก็ให้ตัวละครออกมาตอบคำถามเรื่องการดูหนังรู้เรื่องไม่รู้เรื่องด้วยนะ และนั่นอาจเป็นคำตอบ เหมือนกับที่ๆหลายๆประโยคคล้ายๆเป็นมานิเฟสโตยังไงยังงั้น

สรุปว่า เมืองโรมก็สวยดี แต่ยังไม่มีเสน่ห์เท่าบาร์เซโลนา ใน Vicky Cristina Barcelona เท่านั้นเอง